Blog 74: is dit dan mijn grens? Is dit alles wat ik kan bieden?

Maandag 5 juli

Tijdens de drukte van alle dagen heb ik helaas geen tijd en geen puf meer gehad om mijn blog te updaten. Daar baal ik af en toe stiekem best wel van want ik herinner me na een aantal dagen enkel nog de grote lijnen terwijl ik het juist fijn vind om de kleine dingen op te schrijven zodat ik die later kan terug lezen.

Maar hoe dan ook; we gingen door.

En onze 2e dag vloerverwarming leggen was denk ik, voor mij, een van de lastigste dagen. Omdat we gisteren een start hadden gemaakt met het uittekenen van de kringen, en daar gruwelijk in gefaald hadden, moesten we vandaag met een schone lei starten. We hadden nu wel in ons hoofd zitten hoe we het wilde gaan doen en dus moesten we op deze nieuwe manier van werken onze tekeningen op de grond zetten. Maar dat is niet simpel als heel de grond al bezaait staat met andere lijnen en lijnen die al 10x doorgestreept - opnieuw geplaatst en weer doorgestreept zijn. Ik kom er niet meer aan uit en met de minuut wordt het voor mij ingewikkelder. Ik zie Kevin zijn frustratie ook groeien. Ondanks dat hij in zijn hoofd heeft zitten hoe hij het graag uitgewerkt ziet, is er ook nog veel onbekendheid in de diversiteit van de kringen en bovendien zie ik het nog niet voor me. Ik kan hem daar dus niet mee helpen en dat stoort hem. Hij heeft graag dat ik mee denk en mee help maar de kringen dansen voor mij nog net niet voor mijn ogen.

Vandaag is de eerste dag dat het mij onwijs stoort dat ik niet zoveel bouwkundig inzicht heb als Kevin. Sterker nog; vandaag is de eerste dag dat ik het idee heb dat ik tekort doe. Ik wil hem zo graag helpen, ik wil niet de reden zijn tot frustratie en ik wil graag met ideeën en oplossingen komen, maar ik zie het gewoon niet. Ik voel me heel klein worden en het liefste ga ik terug naar huis. Ik baal van mezelf, ik baal van de spanning tussen ons in, ik baal dat ik Kevin teleur stel en ik baal gewoon van vandaag.

Gelukkig weet ik dat zulke spanningen niet op de man bedoeld zijn en straks zal het vast beter gaan maar voor nu trek ik mezelf even terug en ga ik maar een beetje opruimen. Weg uit de spanning want anders gaan we beide dingen zeggen waar we spijt van krijgen.

Niet veel later, wanneer Kevin een helder moment heeft gekregen en zijn puzzel heeft opgelost, en wanneer ik het schuldgevoel van me af heb kunnen schudden komen we weer bij elkaar en legt hij me uit wat de bedoeling is.

Ik merk aan hem dat hij blij is dat hij de oplossing heeft kunnen vinden want hij kijkt trots op wanneer hij uitlegt hoe we de rest van de dag te werk gaan.

Hij probeert me uit te leggen waar het gisteren mis is gegaan en wat we vandaag moeten doen om die fouten niet nog eens te maken en wanneer ik het ook zie, zijn we vertrokken.

Terwijl Kevin de lussen start in de berging, en uit legt doorheen het huis is mijn taak enkel om de buizen in de profielen te bevestigen en een extra bevestiging te zetten op plaatsen waar we geen profiel konden plaatsen. De buizen buigen moeilijk dus soms is een extra set handen geen overbodige luxe. Kevin maakt de bochten – die vind ik spannend omdat je absoluut geen knik in de buis mag maken – en ik zet ze vast.

Op het legplan die voor ons is uitgetekend staat precies hoeveel centimeter de buizen uit elkaar mogen staan. Zo staan de buizen dichter op elkaar getekend op plaatsen waar ramen en deuren staan en staan ze verder uit elkaar in ruimtes waar het minder warm moet worden – slaapkamers en bergingen.

Het is niet gemakkelijk om op de benedenverdieping de rasters van de folie te volgen. We hebben met het vastzetten van deze folie niet goed opgelet en de kaders – die al niet 100% gelijk lagen – zijn flink verschoven ten opzichte van elkaar. Je kunt dus niet meer op de folie zien of dat de buizen recht liggen. Gelukkig hebben we veel profielen gebruikt en kunnen we het daar nog wel op zien. Nu is het aan ons om recht te beginnen in de kring, en de profielen recht te monteren 😜

De rest van de dag zijn we bezig aan de kringen van de benedenverdieping.

Nu we meer inzicht hebben gekregen in hoe het werkt zijn we weg en werken we weer met plezier aan deze opdracht. Nu we de logica erachter zien is het zelfs niet super moeilijk, maar de kringverdeling blijft iets waar ik me niet graag achter zet. Ik ben een simpele ziel: vertel mij gewoon wat ik moet doen en ik zal het wel doen, maar vraag me niet de logica erachter of waarom ik iets doe want 9/10x kan ik je daar geen antwoord op geven.

Kevin is het brein achter het huis en ik heb mezelf erbij neergelegd dat ik dat nooit zal worden. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet hard kan werken en als ik duidelijk heb hoe ik te werk moet gaan lukt het me ook prima zelf.

Dus wanneer Kevin ziet dat ik het echt snap, en dat ik met vertrouwen mijn werk uitvoer laat hij me ook zelf delen van de kring leggen. Zelfs de bochten mag ik op een duur proberen en dat geeft me toch weer een beetje zelfvertrouwen terug. Ik vind het leuk om uitgedaagd te worden en om dingen te leren die ik voorheen nog niet kende, maar vanmorgen werden we beide in een heel diep zwembad gegooid in water waarin we nog nooit gezwommen hadden en we hadden beide moeite met het hoofd boven water te houden. Nu niet meer, nu hebben we er plezier in en we werken – met de muziek op de achtergrond – lekker verder.

De rest van de dag gaat snel aan ons voorbij. We beginnen de kringen aan de collectoren in de berging, leggen de lastigste lussen daar en dan vloeien we de woonkamer in waar de kringen gemakkelijk op elkaar volgen. Toch ‘kost’ een kring ons ongeveer een 1/1,5 uur de tijd en we hebben deze morgen redelijk veel tijd verloren aan de opstart waardoor we na 4 kringen toch alweer de 19:00 aantikken. Hoog tijd dus om naar huis te gaan en met de beentjes omhoog te zitten.

Het is allemaal niet zo arbeidsintensief werk maar de hele dag op je knieën door het huis heen kruipen is voor mijn rug toch niet ideaal 😜 hoog tijd voor een kruikje en wat voedsel 😜