Blog 72: Van een bouw naar een nieuwbouwhuis

Zondag 27 juni

Ik knipper een keer met mijn ogen en er is alweer bijna een maand voorbij. Een maand waarin we vooral hebben (af)gewacht. Wij konden zelf niet zoveel doen aan onze bouw maar dat er hard gewerkt is, is iets wat zeker is.

Op 8 juni is de plakker eindelijk begonnen. Waar we deze in onze oorspronkelijk planning hadden opstaan in het einde van april hebben we deze 1,5 maand achteruit moeten plaatsen. Maar nu is dan het grote moment!

Terwijl ik mezelf elke dag gewoon netjes naar mijn werk sleep om daar de boel draaiende te houden update Kevin mij dagelijks met feitjes en foto’s over en van de bouw.

De plakkers gaan hard. Per dag ziet ons huisje er anders uit en veranderd het van een bouwwerf naar een echte nieuwbouwwoning.

Maar ondanks dat de plakkers meters maken gaat het niet hard genoeg. Ze hebben in totaal maximaal 2 weken om hun werk af te krijgen, want daarna komen ze de EPS chape (isolatiechape) plaatsen en deze afspraak kunnen (lees: willen) we echt niet verplaatsen. Dan komen we niet uit met de keuring van onze vloerverwarming, het plaatsen van de effectieve chape en ook het opmeten van de keuken zal weken zo niet maanden achteruit schuiven. Met als gevolg dat we er dit jaar hoogstwaarschijnlijk niet meer in kunnen trekken.

Ik wordt somber van die gedachte en kijk Kevin boos aan als hij het ter sprake brengt.

Ookal wil hij mij enkel op de hoogte stellen en me voorbereiden op de worst case scenario.. aan dat soort zaken wil ik nog niet denken. Ik wordt er lichtelijk depressief van wanneer ik eraan denk dat ik dit jaar niet meer in mijn huis kan trekken.. Nòg zoveel maanden terwijl ik het al zo moe aan het worden ben 😮

Nee, die gedachten schuif ik doelbewust aan de kant. Wij fixen dit.

En of dat de plakkers de zorgen aan mijn blauwe ogen hebben kunnen aflezen weet ik niet maar de laatste week vliegen ze er ineens met een dubbel team in. “Zo gaat het lekker snel” is hun verantwoording. Dikke prima voor mij! Hoe eerder hoe beter en terwijl ik op het werk mijn uren draai veranderd mijn huis steeds meer in een toekomstige woning.

Het is fijn om dagelijks fotootjes te krijgen van Kevin en ik kijk dan ook elke keer uit naar mijn middagpauze. Het eerste wat ik doe is niet mijn eten pakken en mezelf neerzetten maar mijn telefoon uit mijn locker trekken om te zien of Kevin al iets heeft doorgestuurd, en als dat niet het geval is probeer ik onschuldig aandacht te trekken en hem foto’s af te troffelen die hij me vaak al lachend toestuurt (of zo gaat dat dan toch in mijn hoofd 😜 ).

Wanneer ze dan na 1,5 week de plakwerken afronden komt slechts enkele dagen daarna al de isolatiechape. Deze mannen hebben niet veel werk en we worden als 2e werf van de dag ingepland. Rond de middag staan ze bij ons en nog voordat mijn werk gedaan is om 16:15 zijn ze alweer weg. Dat is pas doorwerken! En ineens is binnen de 2 weken ons huis ineens niet meer bedekt met rode snelbouwstenen en de vloer niet meer bezaait met buizen en flexjes maar hebben we ineens degelijke muren en een egale grond!!

Natuurlijk ben ik super benieuwd naar hoe dit er nu uit ziet en na mijn werk snel ik dan ook naar de bouw om snel een kijkje in het huis te werpen. Het ziet er gek uit! Het lijkt een beetje op cement maar dan met allemaal piepschuimbolletjes erin. Ik mag nog niet binnen, dus een kijkje van het geheel zal ik even moeten afwachten, maar tot die tijd hebben we nog werk genoeg! In het weekend staat er een grote opruiming van het buitenterrein op ons te wachten! Ik kan niet zeggen dat ik enthousiast ben 😜

Het weekend van 26 juni breekt aan en wanneer wij naar buiten lopen om in onze auto’s te stappen straalt de zon warm op onze huid. Het belooft een warme dag te worden!

Kevin stapt in zijn witte Renault Megan en toert op zijn gemak naar de bouw waar hij de opruimwerkzaakheden zal starten en ik stap in mijn kleine grijze bolletje Corsa en rijd richting Zonhoven om de aanhangwagen op te halen. Onze beste vriend vandaag!

Wanneer ik met de aanhanger terug op de bouw kom, koppel ik hem af en zet ik vervolgens koers aan richting Opglabbeek. Daar ligt de van Cranenbroek en ik moet nog enkele materialen ophalen die we vandaag nodig hebben. Zo zullen we binnenkort afscheid moeten gaan nemen van onze materiaal container en terwijl Kevin die vandaag flink aan het opruimen is, ligt er ook nog veel materiaal in die we nog niet kwijt kunnen. Pas van zodra de effectieve chape in het huis ligt kunnen we ook materialen in het huis stockeren, maar tot die tijd ligt dat enkel in de weg binnen en dus zullen we voor alternatieven moeten zoeken als we niet elke dag alle materialen in –en uit de auto willen slepen.

En dus koop ik bij van Cranenbroek een grote opbergbak die we in de tuin kunnen stockeren en gaan alle kleine materialen zoals schroeven/pluggen/plakband/tie-wraps en al die kleine, kosteloze rommeltjes in deze bak. Voor alle grote materialen vinden we tegen die tijd wel weer een oplossing! Want dat we ondertussen veel verzameld hebben mag zeker zijn😮

Terwijl Kevin verder prult met de uitpuilende opslag container laden we voor de eerste keer de aanhangwagen vol met materialen die we niet meer nodig hebben. We beginnen met de restanten van de isolatieplaten. Deze hebben we sinds de ruwbouw al die tijd verzameld op een grote hoop en die liggen nu dus al ik weet niet hoelang flink in de weg. Hoog tijd om deze fijn naar het containerpark te doen!

Met mijn wagentje volgeladen sta ik, natuurlijk, voor een dichte poort. Verdorie… die sluiten tussen 12.30 en 13.00. Het is nu 12.38… zucht.. dat had ik kunnen weten.

Omdat ik nu toch al volgeladen ben blijf ik maar even wachten, terug rijden heeft toch weinig zin en terwijl de zon mijn auto – zonder airco – heeft opgewarmd naar exotische temperaturen probeer ik maar te genieten van mijn vrije dag en de warmte op mijn hoofd.

Wanneer ik dan mijn wagentje heb kunnen legen, terug ben gereden naar de bouw en Kevin mijn wagentje voor een 2e keer heeft volgeladen is mijn volgende bestemming niet het containerpark. Nee dit keer rijden we naar Easykit in Hasselt om resterende materialen terug te brengen. Het is nog steeds veelte warm in de auto en elke kilometer die ik afleg heb ik meer en meer spijt dat mijn auto geen airco heeft, of dat Kevin zijn auto geen aanhangwagen kan trekken.. het zweet staat intussen overal op mijn lichaam maar mijn werkdag zit er nog niet op.

Wanneer ik weer terug kom op de bouw staat een laatste tour gepland: nog 1 maal naar het containerpark. We hebben nog een aantal bakken met steenpuin staan en nog veel kartonnen dozen die ze op een of andere manier altijd vertikken om mee te nemen hier aan de straat. Nu ik toch ga, kan ik het net zo goed meenemen en dus trekken we nog 1x de aanhanger vol en stap ik oververhit in mijn sauna. Hoppa.. laatste ritje van de dag!

Wel ook gelijk het zwaarste ritje. Het rijden met de aanhangwagen is peulenschil en hoewel ik er vaak raar voor aangekeken word dat ik met een remork kan rijden kijk ik daar niet van op of om. Maar hoe stoer het ook is dat ik dat kan, ik ben en blijf een heel klein meisje en op mijn aanhanger staan 4 grote speciekuipen gevuld met steenpuin, zand, cement en heel veel natgeregend stof. Loeizwaar zijn ze en met zijn 2e hebben we ze erop gekregen, maar in mijn eentje eraf krijgen is een heel andere taak.

Ik trek en sleur en doe mijn best maar deze arbeid verrichten met mijn gammele rug en in deze hitte is bijna een onmogelijke taak. Bovendien ben ik maar alleen dus ik zal slim moeten zijn ipv sterk. Ik trek de kuipen 1 voor 1 naar de rand van de container en trek ze dan met 1 sterke zet richting de grond. Eenmaal op de grond kan ik ze gemakkelijk omkiepen – deadliften heeft zo zijn voordelen 😜 – en de lege zet ik weer terug op de aanhanger.

Terwijl ik trots terug rijd naar de bouw is Kevin de laatste dingen aan het afronden. We ruimen samen de laatste beetjes op, vervolgens breng ik de remork terug naar zijn eigenaars en dan is het tijd voor een welverdiende rustdag. Nog eventjes genieten voordat we volgende weer vol gas moeten gaan geven!