Blog 69: Een 'geladen' weekend

Zondag 11 april

De tijd lijkt stil te staan en toch versnelt af te spelen. Waar het nog eeuwen lijkt tot aan onze geplande deadline om in het huis te kunnen was het vorige week nog kerst. Tijd is een gek iets en dat besef ik me elke week weer opnieuw. Op maandag klaag ik dat ik nog een héle week moet werken tot ik weer mag knutselen op de bouw en op zondag klaag ik dat het weekend alweer voorbij is. En in die tussentijd heb ik enkel een keer met mijn ogen geknipperd.

We zitten al sinds november op warme kolen omdat toen onze ramen zijn opgemeten door Oben. We konden niet wachten tot we eindelijk onze ramen in het huis zouden mogen zien. We hebben bewust geïnvesteerd in onze ramen zodat we konden kiezen wat we beide aan het hart hadden liggen. Een mooie grote open ruimte. Veel licht binnen, iets wat we beide erg graag wilde en met een (bijna) volledige achtergevel uit glas lijken we dat prima voor elkaar te hebben gekregen.

Logisch natuurlijk dat we niet kunnen wachten tot onze ramen éindelijk in het huis zouden zitten. Maar we leven in gekke tijden en ook Oben heeft helaas niet de levertijd van max 3 maanden kunnen aanhouden. We waren al voorbereid dat het waarschijnlijk 4 maanden ging duren voordat we de ramen zouden krijgen. Wegens Corona hebben ze stilgelegen (of moeite gehad met het materiaal te verkrijgen) en dus zou het wat langer kunnen duren dan normaal. Prima hoor, dan wachten we nog even. We hebben nog werk genoeg voordat de plakker langs mag komen.

Maar maart gaat langzaam aan ons voorbij en ook die deadline halen ze helaas niet. Teleurgesteld spreken we dan af dat we het dan in week 15 zullen doen. En die week, dat is volgende week! Dat wil zeggen dat deze week de laatste week is dat we zonder ramen in ons huis aan het werk zijn! Ik begin enthousiast te worden en kijk uit naar de komende week. Nog een paar dagen in spanning zitten en dan kunnen we ruwbouw officieel afvinken. En ondertussen een groot deel van de technieken ook al 😉

En die technieken leggen zichzelf niet heb ik afgelopen tijd geleerd, dus verkassen we op zaterdagochtend onze bed-warme lichamen naar de bouw en slepen we al het materiaal wat we nodig hebben naar binnen.

We moeten de elektriciteit die we beneden hebben gelegd vorig weekend nog vastleggen. Hetzelfde werk als wat ik vorige week boven heb gedaan. Ik weet nog wat me te doen staat en terwijl Kevin de laatste hand legt aan de elektriciteit van beneden begin ik alle straten weer naar elkaar toe te leiden.

De straten beneden zijn gemakkelijker en simpeler gelegd als boven. Er zijn bijna geen overkruisingen te vinden en ook grote straten blijven me bespaard. Kevin heeft een simpel plan uitgetekend om onze elektriciteit van beneden te voorzien en ik hoef dus telkens maar 1 of 2 draden samen te leggen. Dat maakt dat ik heel snel ga en voordat ik het weet hebben we alle kabels (jaja schatje, buizen 😜) netjes vast gelegd over de vloer en zijn we aan het einde van onze kabelreeks; de berging.

De oh zo gevreesde berging, want niet alleen komen daar alle elektriciteitsbuizen van boven naartoe, ook alle draden van beneden lopen naar dat punt. Logisch ook aangezien daar de elektriciteitskast komt te hangen.

Maar dat maakt het wel lastig om er een georganiseerde chaos van te maken en ik ben dan ook blij als Kevin me komt helpen.

Terwijl het weer buiten niet veel soeps is (hoe kan het ook anders nadat we in 1 week tijd zowel de 26°C hebben gehaald als de 10cm sneeuw) en het steevast de hele dag vies blijft regenen ben ik extra blij dat we een dak boven ons hoofd hebben en dat het dak ook nog eens waterdicht is. We staan droog en ondanks dat het fris en koud aanvoelt hoeven we in elk geval niet in de regen te werken.

Terwijl Kevin het voortouw neemt in het ontwarren en uitsorteren van onze chaos assisteer ik waar nodig.

Ik hou kabels vast, geeft materialen en gereedschappen aan en zorg dat Kevin soepel door kan werken.

Het kost wat moeite maar dan heb je ook wat, want aan het einde van de dag ziet het er super strak uit!

Omdat de dag zaterdag al snel op zijn einde loopt en we niet nog de tijd en moeite willen steken in een emmer cement te maken laten we het volgende werkje liggen tot morgen. We gaan beginnen met het dichtsmeren van alle sleuven zodat de gelegde technieken netjes weggewerkt worden in de muren. Morgen kunnen we het gemakkelijk met de betonmolen maken en dat scheelt een hoop werk.

Op zondag hebben we iets meer moeite met uit ons bed te geraken als op andere dagen. Ik merk ook aan Kevin dat hij vandaag niet met zijn hoofd op de bouw zit. Hij heeft geen zin en ik kan hem moeilijk ongelijk geven. Kevin raast maar aan 1 tempo door en stoppen of pauzeren zit er in zijn hoofd niet in. Je zult die jongen ook nooit niet horen klagen of mopperen en ik kan alleen maar trots zijn en respect hebben. Want het doorzettingsvermogen wat hij heeft, dat ben ik al lang kwijt 😜 ik ga op het moment nog goed omdat het weer een nieuw projectje is en omdat het steeds dichter en dichter bij een echt huisje aan het komen is. We zijn dichter bij de datum van intrekken als bij de datum van de start van de bouw en dus blijf ik moed houden dat we onze deadline gaan halen. Het zal nog van veel afhankelijk zijn maar daar mag ik nog niet te lang bij stil staan. Gewoon hopen op niet teveel tegenslag qua planningen en hopen dat we niet te rooskleuring ingezet hebben.

Dus schouders eronder en gaan.

Maar vandaag start niet zoals andere dagen. We hebben wat moeite met van start te gaan. We weten beide wel wat we moeten doen en nadat we de bouw opgeruimd hebben rond het huis voor de werkers van de week, en het maken van een molen cement gaan we dan ook ieder ons taakjes doen maar toch.. het loopt niet zoals het normaal loopt. Ik loop te vitten op Kevin, hij loopt te vitten op mij en we zijn beide duidelijk geagiteerd zonder duidelijke reden. We mogen al in ons handjes knijpen dat we beide niet van de doorslepende ruzies zijn en echte ruzies zijn er dan tussen ons ook nog niet geweest. Ook vandaag heb ik niet de intentie om het tot een ruzie te laten schieten want hoe je het ook went of keert; het is het niet waard. Zeker niet omdat we beide vandaag geen duidelijke reden hebben om boos op elkaar te zijn. Dus ik loop naar hem toe, eis een knuffel (😜) en dan knuffelen we het uit. ‘Boze kusje alles weg’ blijkt toch nog maar altijd te werken. Want hoe boos we ook op elkaar kunnen zijn, we houden enorm veel van elkaar en ruzies en confrontaties werken gewoonweg niet in onze relatie. Als het niet op deze manier opgelost kan worden dan moet er over gesproken worden maar vandaag is dat niet nodig. We knuffelen onze frustraties weg, bieden beide onze excuses aan voor onze boze bui en dan gaan we weer met een schone lei aan de gang.

Kevin focust zich voornamelijk op het afwerken van de technieken, de sanitair en de afvoeren. Er waren nog kleine stukjes die we nog niet hadden kunnen leggen en die we nog bij moeten zetten en voordat ik heel enthousiast alle sleuven weer dicht aan het smeren ben moet Kevin er nog voor zorgen dat alles ìn die sleuven zit. Zo blijken we ook een stopcontact te moeten zetten voor de handdoekdroger in de badkamer want die waren we vergeten 😜. Wie wil er nu ook perse een handdoekdroger 😜

En ik vermaak me ondertussen prima met mijn cement. Ik heb heel bewust Kevin de molen laten maken zodat de cement er in elk geval goed uit kwam want mijn vingers hebben de feeling niet meer haha. En omdat Kevin deze batch gemaakt heeft smeert hij dus ook meer dan prima. Ik heb de feeling van het ‘gooien’ steeds beter onder de knie en ik sta er zelfs van te kijken dat ik de eerste sleuf zelfs binnen de minuut heb dichtgesmeerd. Het mag dan ook als vanzelfsprekend zijn dat Kevin zijn enige tip vandaag was “maak er geen kunstwerk van”. Met andere woorden; klieder er lekker op los en ben niet te perfectionistisch. And me gusta! Daar kan ik wat mee. De ene na de andere sleuf gooi ik dicht en al snel lijken de kamers weer een beetje meer ‘af’ te zijn. De stopcontactpunten zijn alweer iets duidelijker zichtbaar in de muren en de kamers beginnen al weer wat meer vorm te krijgen.

De sanitairpunten laat ik bewust nog even open. Kevin heeft er sinds een week of 2 druk op gezet op de bovenverdieping zodat we kunnen kijken of alle sanitairpunten lek-vrij zijn en sinds vandaag zijn ook alle sanitairpunten op de benedenverdieping van waterdruk voorzien. Het is nog een laatste check voordat we alles dichtsmeren om te kijken of we geen lekken gaan krijgen aan de aansluitpunten en dan kunnen die volgende week ook dichtgesmeerd gaan worden.

Voor vandaag is het genoeg geweest. Ik heb op het sanitair na, bijna alle elektriciteitspunten op de bovenverdieping weggewerkt en dan hoeven we daar volgende week nog maar een klein beetje werk in te steken. Dan is het samen met Kevin op zaterdag zorgen dat dit gedaan wordt en dat de benedenverdieping dichtgesmeerd gaat worden en dan kunnen we zondag alle afwerkingen doen die nodig zijn voor de plakker. En dan duurt het niet lang meer voordat we onze bouw al steeds meer kunnen zien evolueren in een echt huisje. Voor nu houd ik gewoon mijn vingers gekruist in de hoop dat de plakker ook effectief kan komen op de geplande momenten en vanaf daar kunnen we weer doorrollen in ons volgende project; de ventilatie leggen.