Blog 65: Waarom ik vandaag totaal geen zin had om naar de bouw te gaan.

Zondag 14 maart

De wekker is vandaag nog niet eens gegaan en ik lig al klaarwakker in bed. Ik heb er zin in! Ik heb gisteren veel plezier beleefd aan mijn werk en geniet even van de korte opleving die ik heb omtrent bouwen. De laatste tijd werd het moeilijker en moeilijker om mijn mindset hetzelfde te houden. Ik begon er het plezier in te verliezen en het begon steeds meer als ‘moeten’ aanvoelen ipv als ‘mogen’.

In de zomer is het allemaal niet zo erg. Het is lekker weer buiten, je kunt lekker buiten werken en we genoten van alle dingen die we moesten doen aan ons huisje. Maar nu is het al enige tijd winter. Het is koud buiten, nat, winderig en het liefste zit ik gewoon lekker binnen in een verwarmd huis en doe ik 2 dagen in de week precies waar ik zelf zin in heb. Nu moesten we altijd maar door. Altijd maar werken. Met koude tenen, koude vingers en natte kleding. En ik had het even nodig om weer wat te kunnen doen waar ik met veel enthousiasme aan kon werken.

En dat had ik gisteren gevonden! Ik heb veel plezier gehad in het dichtsmeren van de potjes en de sleuven dat ik niet kan wachten om ‘mijn’ werk vandaag af te maken. Helemaal trots!

Maar voordat we gaan moet Kevin natuurlijk ook nog wakker worden eerst en dus leg ik mezelf op mijn zij, pak ik mijn telefoon en wacht ik geduldig af tot de wekker gaat en Kevin ook ready is voor een nieuwe dag.

Wanneer er ook enigszins leven in hem komt hoor ik ineens beneden iets. Normaal is het stil bij ons in huis op een sporadisch tjiepje van de vogels na die ons laten weten dat ze wakker zijn en uit hun slaapkooi willen. Maar vandaag hoor ik iets anders. Iets heel zachts. Alsof mama tjiep aan het brabbelen is in dr eigen maar dan nog zachter.

Ik snel naar beneden en het zachte gekrets wat ik hoor klinkt totaal niet zoals het geluid van onze volwassen kipjes. Ik kan het niet plaatsen en ik ben er niet 100% zeker van maar het lijkt alsof 1 van de eitjes uit gekomen is of uit aan het komen is! Ik roep Kevin en deel mijn nieuws met hem en ook hij geeft aan dit geluid nog niet eerder gehoord te hebben.

Autch.. nu is het heel pijnlijk dat we naar de bouw toe moeten 😥 Ik ben zó benieuwd of er eindelijk een eitje uit is gekomen dat ik niks liever wil dan de hele dag voor de kooi te zitten voor die 5 minuten dat ze er eindelijk uit komen. Gewoon om te weten of het wel of niet gelukt is!

En toch, hoe hard ik mijn pruillip ook op zet naar Kevin, moet ik toch naar de bouw. Hij trapt er niet in vandaag 😟 Ik baal ontzettend, had het liefste de hele dag thuis gebleven en baal ervan dat ik er nu niet bij kan blijven maar ik weet ook dat het werk wat ons nog te wachten staat steeds dichterbij onze nieuwe deadline komt en het werk moet gewoon gedaan worden. Zo simpel is het helaas.

We pakken onze spullen en vertrekken naar de bouw. We maken snel een grote speciekuip vol met mortel, Kevin legt de laatste elektriciteitsbuizen in de trappenhal en ik begin gelijk met het dichtsmeren van de gleuven die ik gisteren bekabeld heb.

De rest van de dag werken we in stilte. Ik baal stiekem nog altijd dat ik nu naar de bouw moest. Komt het eitje precies in het weekend uit (kan niet beter getimed worden) en nu kan ik er nog niet bij zijn 😟 Kevin heeft wel beloofd dat we vandaag niet te lang zullen werken. Hij wil graag de trappenhal afkrijgen en de sanitair punten met cement in de muur vast zetten zodat we deze straks, wanneer de sanitair leidingen worden gelegd, goed uitgehard zijn en wanneer we dat klaar hebben kunnen we terug naar huis.

Ik probeer hard te werken maar vandaag gaat voor mijn gevoel niet vooruit. De trappenhal zit redelijk snel dicht en is dus redelijk snel klaar, maar vanaf de middag moeten we de sanitairpunten nog leggen en dat is niet iets waar ik bij kan helpen. Het is werk voor 1 man en ik terwijl Kevin zich daarover ontfermt blijf ik gezellig bij hem staan en kletsen we wat, en ruim ik alle rommel van de bovenverdieping alvast op. Scheelt weer opruimwerk later op de dag 😋

Rond 15 uur hebben we alles gedaan wat we die dag gedaan wilde hebben en ik spring nog net niet in mijn schone kleding. Kohoommm ik wil naar huis!

Thuis aangekomen plant ik direct mijn oor tegen het nestkastje in de hoop dat ik het geluid van deze morgen ook nog hoor maar ik hoor het niet. Ik voel een steek van teleurstelling. misschien dat ik dan toch niet juist was deze morgen maar Kevin was 5 minuten daarna iets gelukkiger want die hoorde het wel. Helaas konden we nog altijd niet bevestigen of er wel of geen kuikentje is geboren. De beide ouders zitten nog op het nest en van het moment dat ik ook maar probeer om het nestje open te doen worden mijn vingers er bijna afgebeten. Goede ouders 😜

We gaan eerst douchen en na het douchen zijn we zo gezegend met een korte nest-break van beide ouders. Ik snel naar de kooi, open het nestblok en zie een klein donzig geel hoopje in het nestje liggen.

We hebben een kuikentje 💛