Blog 64: Het grote Hubo avontuur

Zaterdag 6 maart

Een nieuwe dag vol met nieuwe kansen. Vandaag blijven we optimistisch; wat er ook gebeurd. Want het is een speciale dag. Het is vandaag dé dag waarop we exact 1 jaar bezig zijn❤.

Op 6 maart 2020 begonnen we namelijk hier:

En nu, 6 maart 2021 staan we hier:

De rubbouw werken zijn voltooid! We hebben alles, wat in onze handen ligt toch, van het grootste project van de bouw afgerond. Het stukje waarin voor ons de meeste onzekerheid lag en waarin we de minste kennis hadden. Dit was allemaal nieuw voor ons en we moesten elk stapje laag per laag en stap voor stap uitvoeren. Alles 100x nakijken; vergeten we niet iets en doen we alles wel zoals het hoort. Soms kwamen we daar zelf uit en soms moeten we andere mensen om hulp of advies vragen die dit al wel eerder (of 100x) hebben moeten doen omdat we er gewoon écht niet meer aan uitkwamen hoe we iets opgelost moesten krijgen.

En dan geeft het nu zo’n voldoening dat het staat. Dat het af is. En dat we eindelijk op bekender terrein mogen gaan wandelen. Namelijk de technieken. Voor Kevin hét stukje van de bouw waar hij zijn ervaring en creativiteit op los mag laten. Met zijn werkervaring van 8 jaar als elektricien en het helpen van meerdere (ver)bouwingen waarin hij heeft mogen helpen met het aanleggen van ventilatie/sanitair/elektriciteit mag hij nu eindelijk ook in ons huis los. En ik? Ik ga vooral heel goed opletten komende tijd en weer heel veel leren!

Maar vandaag gaat de blog nog niet over technieken. Het gaat vooral over het afwerken van het dak, want hoewel ik (nu ik dit schrijf, lekker thuis zittend op de bank onder een dekentje) heel blij ben dat de ruwbouwwerken nu af zijn, moest er vanmorgen toch nog veel gedaan worden vooraleer we een vinkje konden plaatsen.

En dat deden we dus ook.

Terwijl we ons warme lichaam in onze koude werkkleding hijsen bedenken we wat we gaan doen vandaag. De dakrand afwerken.

Vorig weekend zijn we geëindigd bij het plaatsen en het waterdicht maken van het dak en hebben we de afwatering gelegd zodat het gevallen regenwater ook effectief weg kan, maar nu mogen we de puntjes op de i zetten en mogen we de afwerking gaan doen.

Terwijl Kevin een start maakt met het plaatsen van de dakranden snel ik mezelf nog even naar de bouwmarkt. Nog even snel een primer rolborsteltje aanschaffen en nog wat bevestigingsmateriaal waar Kevin om had gevraagd. Ik ben niet de gemakkelijkste in technieken, dit is immers allemaal nieuw voor me, en wanneer Kevin dan uitlegt wat hij precies van me nodig heeft duizelt het allemaal een beetje. Ik moet kijken naar een reductie messing ring die ¾ male is en ½ female is. Euh wat?! Mannelijk en vrouwelijk? Sinds wanneer heeft een koperen ring een geslacht?

Naja, we zullen het wel zien. Ik sla de voorbeeldfoto op in mijn gedachten, zet koers naar de Hubo (no spon) en start mijn zoektocht naar de juiste afdeling.

Het Hubo-avontuur begint al voordat ik überhaupt daar geraak. Ik verdwaal.. en niet zo’n beetje ook haha. Ik ben er nu al zo vaak heen gereden dat ik ondertussen verwacht de weg al wel te kennen en toch neem ik ergens een verkeerde afslag en rijd ik een wijk in die ik niet herken.

Nuja, niet zo’n probleem toch? Met de technologie van tegenwoordig zoek ik gewoon op het internet het adres op en zet ik google maps aan die me wel kan helpen. Maar met toeval draag ik sinds 3 dagen een gloednieuwe telefoon op zak! Een plaatje hoor, ik ben er helemaal blij mee maar wat ze me niet verteld hebben is dat je zelf je internet nog wel eventjes moet instellen voordat deze werkt. En dat wist Cathy niet.. met als gevolg dat deze dappere hulpeloze dodo geen internet heeft onderweg. Geen internet betekend geen adres. En geen adres betekend geen Hubo. Ik besluit dan maar om de hulplijnen in te schakelen en ik bel naar Kevin. Gelukkig werkt dat allemaal nog wel zonder gekke instellingen en al snel krijg ik mijn zo gevraagde adres. Ik stel de navigatie in de auto in en zet koers naar de Hubo (gelukkig dat die erin zit, want google maps zou me ook niet verder hebben geholpen ;) #afhankelijk..).

In de Hubo heb ik mijn primer roller binnen no-time gevonden. Deze heb ik vorige week ook al eentje gehaald en die wist ik dus zonder problemen te vinden maar de afdeling waar de koperen bevestigingsringetjes enz liggen moet ik zien te vinden met de omschrijving die Kevin me gegeven heeft.

Het lijkt gemakkelijk: bij binnenkomst via het middenpad +/- 6 meter voor het einde van de gang naar rechts gaan en als je dan rode en blauwe buizenbundels ziet hangen moet je op je knieën gaan en goed zoeken.

Maar als je mij ondertussen een beetje kent kan ik zelfs met die omschrijving nog prima verdwalen en dus neemt het een klein beetje zoekwerk in beslag vooraleer ik een stelling heb gevonden die aan zijn omschrijving voldoet.

Ik kijk naar alle bordjes en weet gelijk dat ik juist zit. Veel verschillende soorten kaartjes hangen voor mij met allemaal een soortgelijke beschrijving erop. Gelukkig hangt overal een foto bij zodat ik snel kan oriënteren welke wel een mogelijke optie zijn en welke ik al kan elimineren en als ik dan een juist vak gevonden heb zak ik, zoals de instructies zeiden, door mijn knieën op de grond. Ik zie al snel het minuscule vakje waar ‘mijn’ producten zouden moeten zijn maar het enige wat ik in dit bakje vind lijkt qua uiterlijk niet op wat Kevin me heeft laten zien. Dit moet haast verkeerd liggen want er staat ook geen geslacht op dit pakje.

Ik kijk een keer links en rechts van de stelling en ook in de bakjes boven en onder ‘mijn’ bakje maar ik vind geen enkel product wat voldoet aan zijn beschrijving. Hmpf zul je zien.. hebben ze deze weer niet op voorraad zeker 😟

Ik doe nog een laatste poging en vind dan, ergens verscholen achterin, nog 2 pakjes waar inderdaad 3/4M-1/2F op staat. Ik sta trots op, pak wat ik nog moet hebben en loop dan met mijn aanwinsten richting de kassa.

Ik heb niet veel: 1 primer roller, 2 van die gekke geslachts-ringen (en geloof mij als ik zeg dat daar niks erotisch aan was..) en nog 6 ijzeren bevestigingsringen voor een buis van 70-90mm en toch ben ik tijdens het afrekenen een rib en een long kwijt.

Tis allemaal niet goedkoop he, dat bouwen?

Op de terugweg snel ik nog even langs huis, want ik ben de (klaargezette) rol met vuilzakken weer eens vergeten en dan hop ik in mijn auto onderweg naar het harde werk.

Daar aangekomen snel ik in mijn werkkleding en sprint ik het dak op naar Kevin. Hij heeft al een deel van de dakranden gelegd en het lijkt met een fijn taakje voor vandaag. Ondanks dat ze zeiden dat het fris ging worden en slechts 7 graden zou blijven, voelt het op het dak erg prettig aan. Het zonnetje staat boven ons, er staat een heldere hemel en de vogeltjes fluiten en vliegen door de natuur achter ons huis heen. De lente is op komst! Dat merk je aan alles en ik wordt er blij van.

Terwijl Kevin het maat en paswerk doet hou ik mezelf bezig met bevoorraden van Kevin zijn materiaal en het inprimeren van de dakrand. Daar gaan we dadelijk nog een extra afwateringsfolie overheen moeten plaatsen zodat er absoluut geen water achter door kan en dan kitten we, voor echt alle zekerheid, ook nog eens de extra randjes af. Nu kunnen we toch wel zeggen dat we alles volgens het boekje hebben gedaan en het ziet er dan ook strak uit als we eenmaal klaar zijn.

In de namiddag hou ik mezelf bezig met het opruimen rond de stelling en rond het huis. De afgelopen week hebben we ontzettend veel rommel verzameld wat we nog niet hadden opgeruimd wegens de lange dagen die we maakte. Maar we hebben onszelf beloofd dat we het huis en daar rondom zo schoon en opgeruimd mogelijk zouden houden en dus is een grote schoonmaak weer heel hard nodig. Ik begin met het verzamelen van al het plastic verpakkingsmateriaal wat overal verspreid ligt en met een eindstand van 20 volle vuilniszakken kan ik wel zeggen dat het de moeite waard is geweest.

Daarna verzamel ik de overige stukken EPDM die overal verspreid liggen en rol deze op, ik verzamen reststukken isolatie, houten balkjes en plankjes die nog onder de stelling lagen en alle blikjes en flesjes die de mannen tijdens het harde werk gedronken hadden.

Had ik al verteld dat het voorjaar in opkomst is? Nu, bij deze dan. Want tijdens het werken wordt ik weer herinnerd aan een aantal maanden geleden.

Wie mij al langere tijd volgt, of wie mij enigszins een beetje kent, weet dat ik een grote liefde voor al de levende wezens in, op en rond het huis heb. Hier worden geen dieren (insecten of eender welk) opzettelijk doodgemaakt of pijn gedaan en wanneer we de kans krijgen zullen al deze diertjes gered worden (99% van de tijd door mij 😜). Vandaag wordt ik snel bewust van het opkomende dierenleven in onze tuin want onder mijn voeten schieten 100den spinnetjes weg uit angst om geplet te worden en ook de jonge naaktslakjes liggen lekker te bakken op het warme EPDM zeil wat ik aan het opruimen ben. Elke keer wanneer ik een nieuw zeil naar me toe trek gaat deze eerst door de inspectie heen om te kijken of we mogelijk het leven van deze onschuldige diertjes nemen en worden ze 1 voor 1 gered.

Als Kevin naar me toekomt barst hij in lachen uit. “wat heb jij nu weer gedaan”, lacht hij terwijl hij naar mij kijkt. Ik duw mijn hand naar voren en laat hem zien wat ik verzameld heb.

“ik ga ze redden”, antwoord ik.

Een uur of 2 later ziet het er weer schoon uit. Fijn! Nu kunnen we weer met een opgeruimd hoofd verder werken.

Ik loop naar Kevin die de afgelopen 2 uur vooral binnen heeft gespendeerd en help hem met het afronden van zijn werk.

Hij heeft de diba folie geplaatst die onder de ramen geplaatst moet worden zodat er straks, wanneer de ramen erin zitten, geen water achter door kan lopen.

Omdat we nog EPDM overhadden en contactlijm hebben we dit met deze stevige folie gemaakt ipv met de dunnere diba die we normaal zouden moeten gebruiken. Weggooien is ook zonde.

Als het werk van Kevin er dan na een aantal plakkerige uren ook op zit ruimen we de laatste dingen in huis op en kleden we ons om. Weer hard genoeg gewerkt voor een zaterdag. Het is inmiddels alweer bijna 18u en tijd om naar huis te gaan

Morgen nog een dag 😊