blog 64: Een winderige zaterdag in maart

Zaterdag 13 maart

Het is al licht buiten wanneer ik ruw wordt wakker gemaakt door een fel geluid op de ramen. Ik schrik in eerste instantie en heb het gevoel dat ik me verslapen heb. Als ik op de klok kijk en zie dat het pas 7:30 is en ik besef dat het zaterdagochtend is leg ik me rustig terug neer op bed terwijl ik luister naar de razende storm die buiten aan ons voorbij gaat. Het regent buiten en niet zo’n beetje ook. Mijn gedachte schieten gelijk naar de bouw maar gelukkig zijn we niet meer buiten aan het werk en dus hebben we van de regen niet teveel last vandaag. Hopen dat het niet te koud gaat zijn en dan komen we de dag vast wel door.

Als we op de bouw aankomen kunnen we eerst afval bij elkaar gaan zoeken. Het heeft behoorlijk gewaaid deze ochtend en de felle windstoten hebben ervoor gezorgd dat onze vuilzakken verspreid door onze tuin (en in die van de niet bestaande buren) liggen en overal liggen stukken isolatie afval. Great, precies hoe je je dag wilt starten 😋.

We ruimen alles bijeen, verzwaren de lichte materialen nog eens extra en dan kleden we ons om voor een nieuwe dag.

Het is al snel duidelijk wie wat gaat doen vandaag. Kevin gaat zich bezig houden met het in elkaar knutselen en het plaatsen van de water collectoren en omdat dat een werkje is waar je niet perse met 2 man mee bezig hoeft te zijn ga ik mezelf bezig houden met nog wat kliederwerk.

We hebben nog genoeg potjes en sleuven dicht te plakken en daarom pak ik alle materialen die ik nodig heb voor een grote emmer cement.

Na een, voor mijn gevoel, eeuwigheid geef ik mijn emmer nog net geen rotschop naar buiten. Vandaag heb ik moeite met de consistentie van mijn mortel en het lukt me niet om de juiste dikte te vinden. Eerst maak ik hem te vochtig en dan gooi ik er wat extra zand en cement bij. Dan is hij vervolgens weer veel te droog. Dan doe ik er een miniem beetje water bij – en gebeurd er niks. Gooi ik dezelfde minieme hoeveelheid water er nogmaals bij en dan is hij spontaan ineens weer te loperig. Hmpf. Waarom lukt het me niet gewoon? Ik doe er nogmaals kleine hoeveelheden zand en cement bij en dénk dat ik een redelijke consistentie heb gevonden maar als Kevin komt kijken blijkt hij toch te dun. Ik moet er dus nog wat meer zand en cement bij doen maar dat gaat niet.. mijn emmer zit vol :o

Dus loop ik naar buiten, zoek ik een verdwaalde 2e emmer die door de wind ineens een heel andere slaapplaats heeft gekregen als waar wij hem te bed hebben gedaan, en loop ik terug naar binnen waar ik de helft van mijn te dunne mortel over kiep in de 2e emmer.

Nog maar een beetje zand erbij. Ik laat Kevin helpen want zijn wonder handen hebben er veel meer feeling voor als ik en alsof het niks is heb ik 5 minuten later ineens goede mortel. Nogmaals hmpf.

Ik sleep de lichtste emmer mee naar boven, pak mijn kleine truweeltje, een setje elektriciteitspotjes en de waterpas en dan loop ik naar boven naar de eerste ruimte. Ik moet nog een paar potjes plakken in de grote slaapkamer, nog 2 in de badkamer en nog 3 in de berging en dan hebben we voorlopig alles geplakt van elektriciteitspotjes. Ik zet me op in de slaapkamer en als ik eraan wil beginnen merk ik dat het binnen lastig kijken is. Nu ben ik al iemand die moeite heeft met contrasten zien wanneer het daglicht beperkt is en ook hier binnen in het huis heb ik er moeite mee.

Wanneer sporadisch de zon doorbreekt en binnen schijnt zie ik genoeg, maar wanneer deze weer wegvalt of zelfs op plaatsen waar hij niet schijnt zie ik heel slecht. Ik kan de potjes en gleuven nog maar amper van de volle muur onderscheiden en weet dat ik zo niet kan werken vandaag.

Maar gelukkig hebben we onze lamp! Onze heldin in nood en wanneer ik haar geïnstalleerd heb en ze haar werk goed kan doen kan ik ook aan de slag. Met 2 grote bouwlampen op mijn werkplaats, de muziek op de achtergrond en een grote emmer mortel aan mijn voeten gooi ik de ene na de andere ‘klets’ in de uitgeslepen kaders. Ik pas en meet het potje en zet het waterpas voordat ik de resterende openingen netjes opvul met specie. Op naar de volgende. Na een aantal uurtjes geconcentreerd werk heb ik alle potjes op hun plaats staan. Ik loop naar beneden richting Kevin. Ik wil graag weten wat ik nog kan gaan doen zonder hem in de weg te staan maar al snel weet ik wat ik moet doen.

BUKKEN!! En ik schiet snel weg in de toiletopening aan mijn rechterkant!

Het is weer flink beginnen spoken buiten en juist toen ik beneden van de trap af kwam gelopen blaast een flinke windvlaag de opgeslagen dakranden recht op mij af! Dat scheelde niet veel en wanneer ik een beetje van de schrik bekomen ben zie ik achter mij weer een stuk of 3 vliegende vuilzakken. Hmm vandaag is niet de dag dat alles netjes op zijn plek blijft liggen vrees ik.

Ik verzamel in de stromende regen de vliegende vuilzakken, leg ze binnen in het huis waar het ietsje minder stormt als buiten en leg over de resterende vuilzakken die nog buiten liggen een pallet en wat ijzeren baren.

Om hem nog wat te verzwaren zeg ik tegen Kevin dat we ook wel de plank die in de tuin ligt kunnen gebruiken om te verzwaren. Ik kijk nog eens naar mijn plank en zie dat het niet zomaar een plank is! Het is een steigerplank! Een loopplank van 3 meter die nog geen 5 minuten geleden nog op 6 meter hoogte lag! Dit begint gevaarlijk te worden zelfs en wanneer ik omhoog kijk naar de stelling liggen alle planken schots en scheef en een aantal dreigen ook in niet al te lange tijd te gaan vliegen. En dat zijn zelfs stevige planken van 5 meter lang.. stel je voor dat je die op je krijgt :o Om dat te voorkomen snelt Kevin de stelling op en legt alle planken op elkaar. Dat is redelijk zwaar, kan nu veel minder wind vangen en hopelijk is dat genoeg om deze piek van de storm uit te zitten.

Gelukkig komen we er met de schrik vanaf!

De rest van de dag mag ik van Kevin al een aantal sleuven opvullen. De technieken die we op het dak hebben gelegd kunnen nu bevestigd worden in de geplakte potjes en daarna mag ik de sleuven daarboven netjes dichtplakken. Dit ziet er ineens al weer heel anders uit!

Omdat het ondertussen al 4 uur gepasseerd is en ik het niet zie zitten om nog een volle emmer mortel te maken (iets met frustratie rondom het klaarmaken van en de tijdsduur van het opmaken van) vraag ik of er nog andere taken zijn die ik kan doen/voorbereiden. Hij geeft aan dat de elektriciteit in de trappenhal al geplaatst kan worden. Yay! Vind ik leuk! Kevin laat me zien hoe ik het moet doen zodat ik daarna zelfstandig aan de gang kan. Hij begint bij het begin en laat 20 cm kabel ‘over’ waar straks de lamp of het stopcontact aan bevestigd kan worden. Dan gaat hij met diezelfde kabel naar het 2e potje waar hij deze binnen brengt. Weer laat hij een extra 20 cm over en knipt dan heel de boel af. Hij verzekerd de gelegde kabel met tussenstukjes zodat hij vast ligt en gaat dan verder van het 2e potje naar het 3e enz.

Daarna mag ik aan de gang. Ik ben lang zo snel niet als Kevin maar ga voorzichtig aan de gang. Het verbaast me hoe simpel en tegelijkertijd hoe moeilijk het is. De theorie is simpel. De kabel moet van punt 1 naar punt 2. Op punt 2 vertrekt opnieuw een kabel naar punt 3 enz enz tot je bij het eindpunt aankomt. Maar de kabel die we moeten leggen had ik veel soepeler ingeschat.

Ik heb bepaalde bochten die ik lastig vind om te maken omdat mijn kabel niet goed 90° kan buigen. Ik wil natuurlijk ook geen schade maken aan de draadjes die erin zitten en dus manoeuvreer ik de buis zo voorzichtig mogelijk.

Ook heb ik een klein beetje moeite met het maken van de dwarse tussenstukjes. Bij Kevin zag het er zo simpel uit: hij meet de maat van de gleuf, snijdt een restje lege buis en plaatst die er ‘gewoon’ tussen. Maar dat ‘gewoon’ gaat bij mij niet zo gewoon 😕 Ik heb of een veel te klein stukje in mijn handen en hij klemt de gelegde kabel niet tegen de muur, of ik heb een veel te groot stukje en hij past niet in de muur. Maar als ik het te grote stukje dan kleiner maak… je snapt waar ik heen wil gaan 😉 dan is hij te klein.

Maar zoals het met alles in het leven gaat; wanneer je iets veel oefent wordt het vanzelf gemakkelijker en aan het einde van de dag heb ik het een beetje onder de knie. De stukjes passen steeds gemakkelijker en steeds sneller in de gleuf en wat een verademing als dat kleine stomme stukje plastic van de eerste keer direct goed zit! Totale trotsheid overmant me en ik kijk trots naar ‘mijn’ plastic. Hebben we weer goed gedaan!

Wanneer de klok alweer na 17e heeft geslagen en het tijd wordt om een einde te breien aan deze werkdag ruimen we al onze rommeltjes op. We maken materiaal schoon, halen een bezem door het huis heen en kijken of we nog iets moeten verstevigen in geval van storm #2 en dan kleden we ons om en rijden we op huis aan. Morgen weer vroeg dag 😊