Blog 62: Een leuke dag waar mijn innerlijke kind lekker mocht kliederen

Zondag 21 februari

Zondagochtend 8u. Vandaag had Kevin me tussen de regels door een rustdag beloofd. Omdat ik gisteren zo’n baaldag had, had hij, naast zijn schuldgevoel, een goede reden om mij een vrije dag te geven; anders zou hij weer de hele dag naar zo’n chagrijnig hoofd moeten kijken. Beter om haar nog even te vriend te houden, moet hij hebben gedacht.

Maar we hadden wel als voorwaarde dat die vrije dag enkel zou gaan als het dak niet droog zou zijn. Anders hadden we natuurlijk de tijd heel hard nodig om de dakwerken te beginnen.

Omdat we toch nog naar de bouw moeten om naar het dak te kijken neem ik voor de zekerheid ook maar lunch mee. Voor het geval dat.

Eenmaal daar aangekomen blijkt al heel snel dat we de dakwerken niet kunnen starten. Het is niet droog. Verre van zelfs en we zullen echt nog wat langer geduld moeten hebben.

Omdat ik nog niet te vroeg wil juichen voor mijn vrije dag vraag ik Kevin wat we eventueel nog kunnen doen. Want hoe graag ik ook mijn vrije dag(en) wil, ik wil ook heel graag dat het huis af is en van niks doen gaat het niet harder vooruit natuurlijk. Hij legt uit dat we de elektriciteits-potjes kunnen plakken, dat we naar het sanitair kunnen kijken of eventueel de afvoeren bekijken. Met andere woorden; werk genoeg dus en dus zet ik mijn baal-gezicht in de kast, trek ik mijn werkkleding aan en gaan we aan de gang.

Allereerst is het tijd voor mij om cement te gaan maken. Om de potjes in de muur te kunnen plakken zou ik dit nodig hebben en ik kan me nog goed herinneren van de grondwerken dat ik 1 deel cement en 3 delen zand nodig heb voor een juiste mengeling. Maar ik kan me ook nog herinneren dat het zand nu natter is als toen, en dat ik er dan wat minder water bij moet doen zodat het niet te loperig wordt. Easy peasy zou je denken en vol goede moed ga ik aan de slag.

Ik haal een emmer water, een lege emmer voor de cement en mijn mixer tevoorschijn. Het zonnetje brand fel op mijn rug en al snel kan ik mijn jas aan de kant leggen. 10 uur in de ochtend en nu al zo lekker warm, dat beloofd!

Ik schep mijn producten in de emmer, doe er stilletjes aan water bij tot ik de juiste verhouding heb gevonden en mix alles bij elkaar tot ik denk dat mijn cement klaar is. Als ik er doorheen roer voelt hij gek aan. Precies alsof hij wat korreliger is als normaal.. hmm misschien komt dat gewoon omdat het zand al een tijdje buiten heeft gelegen.. het zal wel niks speciaals zijn dacht ik nog.

Als Kevin voorbij loopt vraag ik zijn mening over mijn gecreëerde goedje en hij merkt gelijk op dat de structuur inderdaad niet perfect is. “Wat heb je erin gegooid” vraagt hij nog en ik wijs hem de bigbag zand aan die naast me staat. Hij begint te lachen, roert nog een keer door de cement heen en zegt: “dat is rijnzand… dat is voor beton. Dit kun je niet gebruiken, je moet veel fijner zand in cement gooien”. Hmpf.. ik zucht. “Kan ik dit echt niet meer gebruiken? Moet ik het echt weggooien”? en ik zet mijn puppy ogen op en trek een pruillipje. Works like a charm 😄😍 en ik krijg het antwoord dat we het zullen proberen..

We nemen de ‘cement’ mee naar binnen waar Kevin me voordoet hoe ik potjes in de muur moet plakken. Hij gooit wat cement in het uitgeslepen vak, maar het valt net zo hard weer terug naar beneden.. hij plakt niet. Normaal gesproken moet de cement plakken aan de muren en blijft hij eigenlijk als vanzelf hangen maar deze korrelige droge cement doet dat dus niet.

Het is niet gemakkelijk om zo te werken maar een volle emmer cement weggooien blijf ik zonde vinden.

Ik moet het er dus maar mee doen.

Terwijl Kevin zich nog wat meer ontfermt over het slijpen en kappen (er moest nog een thermostaat voorzien worden en een regelkastje voor de ventilatie) ga ik mijn best doen met de potjes. Langzaam maar zeker krijg ik een handigheid in het gebruik van de cement. Oke, eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik niet zo’n goed werk heb verricht met het maken van deze cement, maar ik krijg ze op zich met een beetje extra handelingen wel in de muur. Ik moet vooral gewoon heel erg opletten dat ik de potjes juist hang.

Zo heeft Kevin me uitgelegd dat ik de potjes waterpas moet hangen, en dat als er meerdere potjes (lichtschakelaars of stopcontacten) op 1 rij zitten deze ook echt wel waterpas aan elkaar moeten staan zodat er niet 1-tje een centimeter hoger zit als de andere. Ook moet ik er op letten dat het potje niet te diep in de muur steekt, maar hij mag ook niet nog naar buiten steken.. hij moet gelijk liggen met de muur. Pfoe.. veel om aan te denken dus.

Ik ben waarschijnlijk niet zo vlug als Kevin, maar na een uurtje of 1,5 heb ik de keuken volledig af. Helemaal trots kijk ik naar mijn werk. Ik vind dat ik dat goed heb gedaan. Nu ben ik bijna écht een elektricien!

De rest van de dag werken we samen verder. Kevin is me komen helpen met de potjes plakken en dit keer heeft hij de cement maar gemaakt. Goede keuze 😜 deze cement is zoveel beter te verwerken als mijn droge meuk 😜 Hij is soepel, glad, plakt onwijs goed en ‘gooit’ lekker in de muur. Fantastisch! Dit werkt fijn. Je kunt wel merken wie hier de meeste ervaring heeft haha.

Met het warme briesje in huis, het zonnetje dat onwijs lekker straalt buiten, de muziek op standje festival en de geur van lente in ons huis (dan laten we de stofwolk die in het huis hangt door het slijpen maar even achterwege 😜) werken we gedurende de dag samen verder.

Dit is werk wat ik graag doe! Je ziet het huis weer wat meer vorm aannemen, het is lekker smodderwerk waar ik een zooitje mag maken zonder dat daar gek naar gekeken wordt en eigenlijk is het ook best leuk werk. Tis weer eens wat anders! 😄

Voor de rest van de dag plakken we zoveel mogelijk potjes als we kunnen en wanneer de lentedag plaats maakt voor een fris briesje, het zonnetje zich begint te verstoppen achter de boomtoppen en een rode gloed op ons huis schijnt, maken wij het huis weer schoon, ruimen we de materialen op en sluiten we het hek achter onze billen dicht.

Het is weer genoeg geweest voor vandaag. Er is weer hard genoeg gewerkt 😊😊