Blog 60: Het werk gaat altijd door.

Zondag 7 februari

Ikzelf zit alweer bijna een week ziek thuis. Waar ik afgelopen week nog kiplekker was en niks gemerkt heb ben ik op dinsdag ineens volledig ingestort. Bibberig, koud, geen concentratie, slap, overal spierpijn en knallende koppijn. Mijn lichaam gaf aan dat het genoeg was.

Ik ben van het werk naar huis gegaan en direct langs de dokter gegaan omdat deze symptomen natuurlijk meer kunnen zijn dan een onschuldige verkoudheid deze dagen. Gelukkig kon de dokter me na een sneltest direct geruststellen. Covid was het alleszins niet. Mijn longen en fysiek onderzoek gaf aan dat ik wel tegen een beginnende longontsteking aan het aangaan was en dus was een aantal dagen rust geen overbodige luxe. Ik ben naar huis gegaan en heb me gelegd op de bank waar ik de komende 5 dagen niet meer vanaf ben gekomen. Ik heb uren aan een stuk geslapen. Veel kwam er niet uit en fysiek was ik op. Maar waar ik mijn rust verplicht heb moeten nemen dit keer, ging Kevin stug door. Er kwam een droge dag aan en dat betekend dat we een opening zagen om het dak waterdicht(er) te krijgen.

Omdat het geen optie was voor mij om te komen helpen heeft hij zelf gezorgd dat hij genoeg hulp had om hem te komen helpen die dag. Het plan was om de dakchape droog te branden en daarna de dampfolie te plaatsen.

Dit zou ervoor zorgen dat het dak al een heel stuk waterdichter zou zijn en het gros aan hemelwater gewoon netjes via de afvoer naar buiten zou gaan ipv door de welfsels naar binnen.

Maar een theoretisch plan is nog geen praktisch plan en al snel merkte Kevin dat het droogbranden van de chape een onmogelijke taak is. Er zat nog zo onwijs veel water in het dak dat het direct weer terug nat uitliep als hij stopte met branden.

Ze hebben dan geprobeerd om een klein stukje dampscherm te plakken op een nat stukje chape maar dat liet zelfs na een half uur ‘drogen’ nog steeds direct los. Dat was geen optie dus..

Om toch hun dag niet te vergooien hebben ze zichzelf er dan maar aan gezet om de OSB platen te zetten waar de EPDM folie en de dakrand op bevestigd moeten worden. Met 4 man hebben ze de volledige middag de handen uit de mouwen gestoken en het resultaat mag er dan ook wezen! Het ziet er strak en netjes uit!

Omdat het in het weekend wat volgt heel veel gaat sneeuwen hadden we het dak toch wel graag ietsje meer waterdicht gehad als dat het nu is. Het dampscherm plaatsen is geen optie, daar zijn we in elk geval zeker van. Maar wat mogelijk nog wel een optie is, is het openvouwen van de EPDM. Dit is het zeil wat uiteindelijk ons dak volledig waterdicht gaat maken maar er is 1 maar aan deze opdracht..

Deze folie bestaat uit 3 delen en 2 delen daarvan wegen 80+kg.

We hebben geen bouwlift. We hebben geen Cathy op het moment om te helpen en het is een aardig eind omhoog om die via een instabiel laddertje naar boven te werken.

Bovendien is dat ook alles behalve veilig natuurlijk en we willen geen ongelukken.

Toch blijft dit idee in Kevin zijn hoofd spelen en hij overtuigd zijn 4 helpers zodat deze hem kunnen helpen. 1 onderaan de trap en 4 man boven aan de stelling proberen ze de zeilen omhoog te krijgen. Het is niet simpel en het vereist goede communicatie maar het lukt. Na een 30 tal minuten ligt het zeil dan toch boven. Op de zaterdag die volgt vouwen Kevin en Wesley deze zeilen uit zodat het dak bedekt ligt met zeil, leggen ze zandzakken op de rand zodat hij niet weg kan waaien, en wordt er een tijdelijke afvoerbuis bevestigd zodat al het opgevangen water ook effectief weg kan.

Dat was me weer een weekje zeg! Hopelijk krijgt de chape nu meer tijd om te drogen en kunnen we de eerst volgende vorstvrije en- droge dag eindelijk het dampscherm plaatsen. We hebben immers nog maar maximaal 1 maand voordat de ramen zouden geplaatst worden en deze kunnen pas worden gezet wanneer het dak erop ligt. Tijd begint een pressie te worden dus en de deadline wordt steeds pijnlijker. Krijgen we het dak tijdig af? Zal het ons lukken om alles binnen de deadline te verwerken?