Blog 6: Op het nippertje!

17-03-2020

Wat een week! Het is enorm druk geweest afgelopen 5 dagen en we hadden een behoorlijk krappe deadline en ik vrees dat ik spontaan 5 jaar ouder geworden :). Laat ik bij het begin beginnen. Vrijdag 13 maart. Ja.. vrijdag de 13e.. Dat kan nooit veel goeds betekenen toch?

Vrijdag 13 maart ging Kevin samen met een collega de grond afgraven. Ik moest helaas gewoon werken dus ik kon er niet bij zijn maar voor Kevin en zijn collega was het al vroeg dag.

Gelukkig hadden we door de week heen nog tijd gevonden om de grond volledig af te werken en uit te zetten waardoor ze vrijdag daar geen extra tijd aan zouden kwijt zijn.

Aan het einde van de dag ben ik na mijn werk direct door gereden naar de grond. Ik was enorm nieuwsgierig naar hoe het was gegaan en hoe de grond er nu uit zou zien. Zou het al ergens op beginnen lijken??

Wanneer ik aankom bij de grond staat een ijverige Kevin nog altijd met materialen in zijn handen hard te werken maar er is iets… Ik kan er nog niet de vinger op leggen maar ik zie aan hem dat ie met iets in zijn hoofd zit. Hoewel ik nog sta te bewonderen wat er allemaal op 1 dag is gebeurd deelt Kevin zijn gedachten met me; er is een foutje gemaakt.. Doordat de laser (waarmee de hoogte van de graafwerken wordt bepaald) verkeerd is afgesteld geweest is er te diep gegraven. Op zich niet een heel groot probleem maar nu hebben we best veel extra werk om een bekisting te maken aangezien we hiervoor eigenlijk gewoon de grond wilde gebruiken.

Ik haal mijn schouders op en stel hem gerust. Dan werken we wat harder om het allemaal af te krijgen komend weekend. Schouders eronder en door, shit happens en bouwen is nu eenmaal soms improviseren. We hebben nog tot dinsdag om het af te krijgen. Dan komen ze het eerste deel van de fundering gieten en dan moet de bekisting wel klaar zijn.

Het volledige weekend staat in het teken van werken. Hard werken. Want de grond moest verstevigd worden (deze was enorm brokkelig en heel onstabiel) zodat deze niet zou instorten, de bekisting moest gemaakt worden, de sleuf moest bewapend worden met ijzer en afgedekt worden met plastic, de riolering moest uitgemeten en geplaatst worden en dat alles terwijl er natuurlijk ook heel veel mensen nieuwsgierig zijn geworden naar onze bouw en dus een bezoekje kwamen brengen.

Omdat we wilde beginnen met het karweitje wat het meeste tijd in beslag ging nemen moesten we hout hebben voor de bekisting. Op naar de Hubo! Ofja.. naar de Hubo… Zomaar ging dat niet nu het hele land in het weekend in Lockdown is gezet vanwege het Corona virus.

Gelukkig kon een collega van Kevin ons uit de brand helpen met wat resthout die hij aan ons ter beschikking stelde.

En toen begon het harde puzzelwerk.

Het hele weekend hebben we enorme hulp gekregen van vrienden en familie en ondanks dat er door iedereen super hard gewerkt werd leek het maar niet vooruit te gaan. Er kroop zoveel tijd in die bekisting.. Zouden we het halen voor dinsdag?

Zondag ging voorbij en ook nu was het nog niet af, maandag extra verlof in gezet maar nog altijd niet waar het moest zijn. Shit.. We hadden een deadline te halen en het leek er sterk op dat we deze niet gingen halen.

Als het Corona virus nu niet voor een mogelijke gehele lockdown zou zorgen zouden we het beton storten gewoon uitstellen, maar de kans op een stillegging van de werf (voor ?? onbepaalde tijd) zagen we beide niet zitten en dus sprongen we op dinsdag op tijd uit ons bed zodat ik Kevin nog gauw voor mijn werk een 1,5 uur kon helpen en hij samen met zijn broer de laatste loodjes zou kunnen voorzien.

Om 11u zouden ze komen gieten… En ik kon alleen maar in spanning wachten op mijn werk tot ik pauze had en het verlossende berichtje kon lezen. ‘De sleuf is gegoten’. Opluchting! Ontlading en trots op mijn man, onze vrienden en natuurlijk een klein beetje op mezelf omdat we het toch maar voor elkaar hebben gekregen.

En voor een volgende deadline? Daarvoor heb ik Kevin gevraagd een iets bredere marge te nemen ;).