Blog 59: De schrik zit er snel in.

Zondag 31 januari (deel 2)

In de week die daarop volgt komt de chaper langs. Deze voorziet ons dak van een chapelaag. We kijken nog eens alles na dat er niks mist van de technieken (elektriciteit en ventilatie) en of alles goed ligt zodat we achteraf niet voor verassingen komen te staan en dan kunnen hun hun werk doen.

Het is fijn om af en toe wat taakjes uit handen te kunnen geven. We hebben al zoveel zelf gedaan en zoveel tijd in ons huis gestoken dat we het erg prettig vinden dat deze mannen nu voor ons dit erg zware werk op zich nemen.

Daarna heeft deze chape tijd nodig om te drogen en kunnen we in tussentijd onszelf bezig houden met andere werkzaamheden.

Het weekend wat volgt (het laatste weekend van januari) kunnen we dan eindelijk ons plan trekken wat we vorig weekend wilde doen. De container is geleverd en dus nemen we zaterdag en zondag de tijd om de bouw volledig op te ruimen.

Op zaterdag begint mijn dag met het halen van de aanhangwagen. Deze mochten we lenen van vrienden en zorgt ervoor dat we naar het containerpark kunnen gaan. Omdat papa ook had gezorgd dat we de OSB platen zouden kunnen halen voor de dakrand moest ik de aanhangwagen toch hebben om deze op te halen.

Terwijl ik mezelf vakkundig parkeer langs ons huis beginnen Kevin en ik met alle zakken gevelsteen die langs ons huis verzameld staan. We gooien ze een voor een in de container en beseffen nu pas hoeveel grofvuil we hadden verzameld. Ik schrik ervan dat het zoveel puin is. We wisten natuurlijk dat we veel hadden verzameld maar ik had nooit verwacht dat de container aan het einde van het weekend bijna vol zou zitten!

Als we dan alle grote delen grofvuil hebben gehad laden we het aanhangertje vol met alle plastic zakken en plastic wrappings van alle paletten en dan zet ik koers naar het containerpark. Daar gooi ik 65 kilo aan puur plastic weg (na een grondige inspectie van de controle-meneer of ik niet stiekem toch grofvuil aan het meeslepen ben 😜) en dan rijd ik weer terug naar de bouw.

Omdat we tijdens het bouwen veel gebruik hebben gemaakt van de clipper (cirkelzaag) van papa zijn werk en we deze natuurlijk nu niet meer nodig hadden mag deze terug naar het bouwbedrijf in Nederland. Toevallig moeten we daar vandaag toch zijn want in hun houtwerkplaats hebben ze voor ons het houtwerk voor de dakrand op maat gemaakt en klaar gelegd en dat mag ik vandaag gaan ophalen.

We zetten de clipper op een pallet, binden hem goed vast zodat hij niet gaat schuiven tijdens het rijden en dan schuif ik mezelf weer in mijn warme autootje op weg naar Neerpelt waar ik papa op ga halen.

Het is koud vandaag, heel koud. Vingers bevriezen en tenen tintelen in onze gewatteerde laarzen. Het helpt dan natuurlijk ook niet dat de handschoenen die we dragen nat worden en dus koud blijven. Ik heb medelijden met Kevin en ben stiekem blij dat ik in mijn auto kan stappen waar ik de verwarming snel op standje tropisch kan draaien.

Als ik in Neerpelt aankom printen we een ereverklaring uit zodat we wettelijk de grens over mogen om naar papa zijn werk te rijden en dan zetten we koers naar de grens.

Zoals verwacht stond er geen controle op de grens en dus rijden we op het gemak verder en halen we gauw de platen op uit de werkplaats. We hoeven verder ook niet te treuzelen of meer tijd te doden dan noodzakelijk en als alle platen geladen zijn rijden we weer terug.

Ik zet papa weer af in Neerpelt en rijd met mijn nieuwe houten platen weer helemaal terug naar houthalen (no pun intended 😜).

Op de bouw heeft Kevin al flink zijn best gedaan met de verdere grote schoonmaak. Het ziet er super netjes uit rond het huis. Alle rotzooi plekken zijn opgeruimd en we hebben ineens ruimte en overzicht. Hoe fijn!

Ook heeft hij in het huis al behoorlijk wat opgeruimd en het water er weer uit gestofzuigd.

We hopen echt snel op droog weer zodat we het dak kunnen leggen, want nu ligt er telkens zo onnodig veel water in huis.. Dat kan nooit goed zijn lijkt me. Maar om het elke week volledig uit te stofzuigen is ook geen doen. Ik verspil er bijna wekelijks 2 uur aan om al het water uit het huis te krijgen en dat zijn uren waarin ik niks anders aan het doen ben. Uren die we eigenlijk liever spenderen aan effectief bouwen. Maar goed, we moeten roeien (again no pun intended 😜) met de riemen die we hebben en dus zijn we vooral heel blij met onze waterstofzuiger.

Omdat we vandaag voor ons gevoel genoeg hebben gedaan, en de klok ook alweer na 16u heeft geslagen is het voor vandaag genoeg geweest. Vooral Kevin is doorweekt, tot op het bot koud en heeft er genoeg van en dus is de keuze tot een warme douche snel gemaakt. Morgen zullen we de laatste loodjes leggen van het grove puin.

Op zondag hebben we niet een hele speciale dag maar stilzitten daar doen we niet aan. Terwijl Kevin zich bezig houdt met het uitslijpen van de sanitair en een restantje elektriciteit ga ik mezelf bezig houden om het grove puin wat nog in het huis ligt (dat wat er over bleef na het slijpen van de elektriciteit een aantal weken geleden) ook in de container te gooien en het huis wederom water vrij te maken. Bah, stom weer ook..

Ik ben blij met mijn (gevoerde) regenlaarsjes want mijn tenen worden snel koud in het laagje water waar ik continue doorheen moet. Ik begrijp nu waarom Kevin het huis eerst waterdicht(er) wil hebben vooraleer we definitief beginnen aan het leggen van de technieken. Als ik het water ga moeten verwijderen tussen alle gelegde buizen in maakt het dat een heel stuk moeilijker, zo niet zelfs bijna onmogelijk. Jammer wel, want heel veel kunnen we dus op dit moment niet meer doen en aangezien het weer voorlopig nog niet veel goede vooruitzichten heeft krijg ik alleen maar de angst dat we een tijdje stil gaan staan.

Maar goed, we kunnen toch niks overhaasten en we zijn nog altijd bezig. Zoals ik al had gezegd is Kevin dus bezig met het uitslijpen van het sanitair.

Hij bekijkt de plannen goed waar de watervoorzieningen moeten komen te zitten en tekent ze uit op de muren. Daarna pakt hij de slijptol en slijpt hij de randen van deze buizen uit. Wanneer hij klaar is met de slijptol mag ik in actie schieten.

Ik krijg een pikeur in mijn handen en moet ervoor zorgen dat deze uitgefreesde banen netjes worden uitgekapt. Moeilijk voor iemand die dat nog nooit gedaan heeft, peulenschil voor Kevin. Hij doet het een keer voor en het ziet er gemakkelijk uit. Dat kan ik ook! En ik neem de pikeur van hem over. Ik zet de beitel tegen de muur aan en druk op de knop.. Niks.. Huh? Hoe dan? Ik druk nog eens op de knop en wederom doet het apparaat niet veel meer dan trillen.

Bij Kevin maakte hij toch echt een kloppende beweging en ik kijk naar de stand van de machine. Nee, dat is goed. Hij staat op kloppen. Waarom krijg ik hem dan niet ‘aan’? Ik druk nogmaals op de knop en geef iets meer druk en dan ineens schiet het machine aan! Oh! Gevonden 😄 Ik moet gewoon iets meer druk geven.

Terwijl ik mijn handigheid probeer te zoeken vind ik het moeilijk om te zien of ik de juiste hoeveelheid steen uit de muur heb gehaald. Ik ben snel bang dat ik te diep ga maar Kevin blijft aangeven dat ik dieper moet. Hmm.. Dadelijk zit ik in de isolatie.. Voorzichtig probeer ik stukje bij beetje uit te kappen totdat Kevin aangeeft dat het genoeg is.

Trots kijk ik naar mijn (onze) creatie. Dat hebben we weer goed gedaan!

Wanneer Kevin dan vast naar de volgende ruimte gaat om de slijpen mag ik mezelf omdraaien om in de volgende muur te gaan pikeren. Ik denk dat ik het nu aardig onder de knie begin te krijgen en ik zet de pikeur tegen de muur aan.

Ik duw tegen de beitel aan zodat hij begint met kloppen en het blijkt dat ik hem precies op de juiste plaats heb weten te zetten want een heel stuk breekt onmiddellijk af en valt in stukken voor me op de grond.

Een heel stuk zelfs.. Ik kijk naar mijn gebroken puin op de grond. Dat is best een groot stuk.. Ik kijk naar de muur waarin ik zojuist heb gewerkt en schrik me rot! Er zit een gat in de muur!! :o Chips.. Ik was vergeten dat dit een binnenmuur is en geen buitenmuur. De binnenmuren zijn maar 10cm dik terwijl de buitenmuren 14cm dik zijn. Ohnee Ohnee Ohnee!! “Kevin”! Met een bang hartje wacht ik hem op en probeer ik voorzichtig uit te leggen wat ik zojuist heb gedaan. “Sorry”! Begin ik mijn verontschuldiging. De enige reactie die ik krijg is dat hij in lachen uit barst. Huh?! Ik breek hier het huis af en Kevin begint me uit te lachen?

“Maakt niet uit lieverd”, zegt hij “dat vullen we wel weer op met cement als we de potjes gaan plakken. Nu moeten we gewoon wat meer plakken”. Oef.. pak van mijn hart.

Toch heb ik de schrik te pakken gekregen en vraag ik hem of hij de binnenmuren wil afmaken. Ik zal het lot maar niet verder uittesten en gewoon de veilige buitenmuren wel doen 😜