Blog 58: Cathy wants, Cathy gets.

Zondag 31 januari (deel1)

2 weken geleden hebben we de bouw afgerond. In die twee weken hebben we absoluut niet stil gezeten en toch voelt het op het moment alsof de bouw stil staat. We hebben één grote prioriteit om het huis waterdicht(er) te krijgen en dat is het dak erop knallen. Laat nu net de grote voorwaarde zijn om het dak te kunnen leggen zijn dat het daarvoor minimaal een week droog en vorstvrij moet zijn. Tja.. Begin maar te zoeken tussen alle regenbuien op het moment.

Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen. Want voordat ik kan vertellen hoe dat we hier zijn beland moeten we eerst 2 weken terug in de tijd.

In het weekend nadat we de laatste gevelsteen hebben gelegd op zaterdag kiezen we ervoor om onszelf een hele zondag rust te gunnen. We blijven lekker thuis en genieten van een dagje weekend. Ik heb het al eerder aangegeven in mijn bloggen maar ook die dag voelt dat weer zo: ik geniet van de rust en het niks hoeven maar kan niet optimaal genieten omdat me continue het gevoel bekruipt dat ik dààr had moeten zijn. Dat ik meters had moeten maken en dat ik zoveel werk had kunnen verrichten wat we nu niet doen. Weeral stilstand in mijn hoofd en weeral vertraging op de oplevering.

Nu, die specifieke zondag op 17 januari, kon ik dat redelijk langs me neer leggen. We hebben de afgelopen maanden alleen maar gas gegeven en we hebben niet veel rust genomen tenzij het echt hard regende en dus gunde we onszelf ook 1 dag spijbelen. We blijven in bed liggen tot de klok 9u slaat en we het beide zonde van onze dag vinden om langer te blijven liggen, worden gezellig samen wakker op de bank, maken pannenkoeken tussen de middag en nemen een middagdutje als we daar zin in hebben. Een perfecte luie zondag maar voor ons beide ook genoeg van het goede. We zijn niet zo’n stilzitters en worden allebei alleen maar vermoeider en tammer van niks doen en dus kiezen we ervoor om de dagen daarna weer terug gas te gaan geven.

Allereerst hadden we heel graag de stelling afgebroken. Omdat we nu de volledige gevel afgewerkt hebben kunnen we natuurlijk niet wachten tot we het klimrek wat rond ons huis staat af kunnen breken zodat we kunnen zien wat we gefabriceerd hebben. Helaas voor ons gaat die vlieger niet op. We hebben kunnen regelen dat er een grofvuil container geleverd zou worden en vandaag staat op de planning om de laatste resten van het sanitair uit te slijpen en àl het puin wat zich de afgelopen 8 maanden rond het huis heeft verzameld in de container te smijten. En dat is nodig. Overal staan paletten met afval van de snelbouwstenen, ik denk wel 200 zakken met kapotte en stukken gevelsteen, kapotte of restanten van Ytongblokken, stukken beton, etc etc. Een grote schoonmaak staat dus op de planning.

We rijden tot aan de bouw en ik moet even goed kijken. Wààr hebben ze dat ding gezet? Zoiets kun je toch niet over het hoofd zien? Ik weet dat het geen mega container zou worden maar een lagere, maar toch.. Het zou toch zichtbaar moeten zijn zou je denken.

Dat is hij alleen niet, en wanneer we de auto voor het huis parkeren blijkt dan ook dat we geen container hebben ontvangen. Balen.. 😟 Maar meteen daarna brand er een klein lichtje boven mijn hoofd. Als we geen container hebben… Dan hoeven we niet perse dit weekend te slijpen en kunnen we wellicht tòch de stelling beginnen af te breken!

Instant happiness, maar Kevin weet mijn enthousiasme toch weer te temperen. “Lieverd”.. begint hij zijn verklaring. “Ik heb daar niemand voor geregeld.. Ik kan niet last minute iemand vragen om nog tot hier te rijden” en de moed zakt me onmiddellijk in mijn schoenen. Ik baal, wordt er slecht gezind van en wil maar 1 ding. Mijn zin.

Pff.. Ik weet dat hij gelijk heeft, maar ik wil zò graag zien wat we gemaakt hebben. Ik wil zo graag die stomme stelling afbreken en ik wil zò graag het project gevel volledig afgesloten hebben dat ik me lekker even terug trek en zelf maar wat begin op te ruimen. Ook al heb ik geen flauw idee waar ik mijn rotzooi naartoe ga verhuizen en heeft heel mijn 'goede idee' waarschijnlijk 0 zin.

Wanneer ik een beetje uit mijn boze bui ben en weer naar Kevin toeloop komt hij met het goede nieuws dat hij toch nog iemand heeft kunnen regelen en dat deze in de middag naar ons toe komt om ons te helpen om de stelling te kunnen afbreken. Yay! Cathy krijgt toch maar vaak wat ze wil he 😜 Om alles in gang te zetten vlieg ik de stelling op en begin ik deze vast leeg te halen. Alle stenen die er nog op stonden moeten er af en worden verzameld aan het begin van de stelling. Daarna worden de paletten weg gehaald, stukjes metser koord worden verzameld, spouwankers die over waren worden vakkundig opgeborgen en dan begint het leuke werk.

De stenen moeten naar beneden. Allereerst ben ik bang dat Kevin ze op de verantwoorde manier naar beneden wil doen; via een emmer en een touw. Dus als hij even hoek om bezig is aan de achterzijde van het huis ga ik snel lekker los. Ik kijk voor de zekerheid of er niks beneden ligt wat kapot kan of dat er mensen lopen die ik kan raken en dan creëer ik een bergje afval onder aan de stelling. Een voor een laat ik de stenen op mijn hoopje vallen en ik geniet ervan dat ik zo gemakkelijk alles kan verplaatsen. Omhoog was een stuk moeilijker 😜

Als de middag aanbreekt komt onze handige Harry helpen. Samen met Kevin breekt hij de stelling vakkundig af. Stukje bij beetje wordt ons huisje zichtbaar en hoe lager de mannen komen, hoe hoger het huis lijkt. Stonden we echt zo hoog?? Bizar!

Als dan eindelijk de volledige stelling tegen een uur of 15/16 weg is, en we het huisje kunnen zien blaak ik van trots. Het is af! Dikke check achter project gevelsteen. Ik ben trots op wat we gemaakt hebben. Voor 2 onkundige zelfbouwers hebben we dat echt niet slecht gedaan en ondanks alle kleine foutjes die wij perfect weten te zitten, horen we niet veel mensen ons daarop wijzen. Veel lof komt er onze kant op en nu het af is en ik eindelijk weer met een roze bril kan kijken naar dit project was het, hoe cliché ook, alles natuurlijk 100% waard❤