Blog 57: Check check of grote teleurstelling?

Zaterdag 16 januari

Waar ik vorige week zondag nog aan het hopen was dat de week snel voorbij zou zijn is het nu ineens al weer zaterdag. Alsof de hele week aan een waas aan me is voorbij gegaan. Ik heb zo ontzettend hard uitgekeken naar dit weekend. Naar deze dag. En nu is het nog maar afwachten of vandaag dan ook de dag gaat zijn waar ik al 4 maanden naar aan het aftellen ben!

Het is 8:00 in de ochtend en de wekker gaat af. We hebben vandaag besloten om wat langer in bed te blijven liggen want ze verwachten veel vorst en sneeuw. Ondanks dat ik zo had gehoopt om vandaag de laatste rijen te leggen op de gevel en deze éindelijk te kunnen afmaken zal ik nog een klein beetje meer geduld moeten hebben. Met vorst mogen we gewoonweg echt niet lijmen en dat doet natuurlijk meer kwaad dan goed en dus draai ik me nog eens om zodat ik nog een uurtje op mijn gemak wakker kan worden.

Maarja.. als ik dan toch wakker ben, kan ik net zo goed eruit gaan en dus hijs ik mezelf uit bed, wikkel ik mezelf in mijn hardloop outfit en snel ik naar beneden voor mijn pre workoutje.

Terwijl ik met alle toeters en bellen rond mijn lichaam, zodat de auto’s mij goed kunnen zien, naar buiten loop ben ik verbaasd om te zien dat het al licht is buiten. Since when did that happen? Ik kan me niet voorstellen dat het al de hele week om 8u in de ochtend licht is en dan herinner ik me dat ik ook bijna de volledige week rond die tijd allang aan het werk was. Lang leve de overuren.

Omdat ik mijn kerstverlichting toch al om heb zet ik het ook maar aan. Het zal nooit kwaad kunnen lijkt me en wanneer ik klaar ben met mijn warming up zet ik koers aan in centrum Houthalen.

Het is verbazend ‘warm’ buiten en ik heb al snel geen handschoenen meer nodig. Ook mijn gezicht is niet zo koud als normaal en mijn oren vriezen niet van mijn hoofd.

Dan valt het me op dat de plassen water op de grond niet bevroren zijn… Geen vorst! Instant happiness want dat wil zeggen dat we wellicht wel degelijk kunnen lijmen vandaag! Er heerst echter maar 1 grote maar: ik moet de Big Boss nog zien te overtuigen. Hij heeft zijn eigen er al helemaal bij neergelegd dat vandaag niet dé dag gaat zijn dat we onze gevel gaan finishen omdat het nu eenmaal te koud was. De planning was dan ook om het sanitair vast te gaan leggen of eventueel elektriciteitspotjes te gaan plaatsen binnen in huis.

Om hem voor te bereiden op mijn mild stijgende enthousiasme besluit ik vast een simpel berichtje te sturen: “het vriest niet!”. Ik hoor hem bijna met zijn ogen rollen en grinnikend stop ik mijn telefoon terug in zijn hoesje en ren ik mijn run af.

Eenmaal thuisgekomen krijg ik dan de verwachte oog-rol en een zucht. “Lieverd, we kunnen ècht niet lijmen vandaag. Deal with it en stop met zeuren”. “Maar…” en ik krijg het bijna niet over mijn lippen. Ik wil niet drammend overkomen maar ik wil zò graag die gevel afhebben. Ik ben er zò klaar mee en ik heb zo hard uitgekeken naar deze dag! Dus ik zet nog 1x mijn puppy ogen op, probeer hem nog eenmaal te overtuigen en dan ga ik me klaarmaken. Als hij nu besluit dat nee echt nee is zal ik mezelf er bij moeten neer leggen, maar ik zou geen Maas heten als ik toch mijn uiterste best zou doen om mijn zin te krijgen.

En het blijkt dat hij nog altijd geen nee kan zeggen tegen mijn puppy ogen want als we klaar zijn met ons klaarmaken is het besluit: “Als er geen vorst ligt op de stenen, en de auto geeft geen vorst aan, zullen we gaan lijmen. Anders zul je je er toch bij moeten neerleggen dat vandaag niet de dag gaat zijn dat we onze gevel af kunnen werken”. Little happiness en een klein sprongetje in de lucht. Yay!

En dus stap ik positief hoopvol in de auto onderweg naar de bouw. Daar aangekomen hijs ik mezelf veel te snel in mijn werkkleding, schiet ik de steiger op en kijk ik met grote ogen naar beneden. “GEEN VORST!!” roep ik nog net niet en ik zie dat Kevin net niet een glimlach kan onderdrukken. Hij zal wel denken 😜 Maar het maakt me niet uit, ik wil lijmen vandaag! En dus van het moment dat ik goedkeuring krijg schiet ik met een rot tempo van de stelling af, maak ik 2 grote emmers lijm van 20 kilo (terwijl Kevin de àllerlaatste spouwankers aan het inslaan is) en haal ik al het materiaal naar boven. Dan, om het gemakkelijker te maken stapel ik alle stenen die nog op de stelling staan bovenop de isolatie zodat we niet 100x moeten bukken om stenen te pakken en wanneer Kevin de emmers weer naar boven heeft getild begint onze race tegen de klok.

We zijn immers later begonnen vandaag en ze verwachten vanaf 16u veel sneeuw en we moeten het dus ook echt wel afkrijgen voor die tijd. Lukt ons dat niet, dan zullen we alsnog moeten stoppen om het een ander keer af moeten werken.

Ik krijg al buikpijn als ik eraan denk en dus zetten we beide alles op alles om de stenen netjes maar snel te leggen.

De eerst rij ligt er binnen no time op. En ook de tweede rij volgt snel. Vandaag hebben we niet zoveel te bespreken samen. We werken gefocust, elk op ons eigen plekje en eigenlijk is dat ook wel eens oke. We moeten niet altijd uren met elkaar praten en ik ben blij dat Kevin zich niet aan de kant gezet voelt erdoor. Later op de dag wanneer we beide goed wakker zijn en wel weer wat te kletsen hebben dan zullen we dat dus ook zeker doen 😊maar voor nu werken we in stilte naar elkaar toe met een gezellig muziekje op de achtergrond.

Het is koud en hoewel mijn lichaam warm blijft door het harde werken, koelen mijn handen sneller en sneller af en krijgen ze niet de mogelijkheid om tussen elke koude steen door terug op te warmen. Heel af en toe moet ik dan ook mijn werk stilleggen om heel even mijn handen terug op te warmen. Maar veel tijd daarvoor hebben we niet want de uren tikken door, de wolken worden dichter en dichter en ik voel gewoon dat de lucht betrekt. We kunnen elk moment sneeuw verwachten. Gelukkig ben ik met de laatste rij bezig en heb ik weer bij elke steen een klein geluksmomentje. “Dit is de laatste steen hier, en dit is de laatste steen hier, en dit is de laatste steen hier” galmt er door mijn hoofd. Elke steen die ik leg is er 1 die ik na vandaag nòòit meer hoef te leggen. Elke steen is er 1 dichter bij ons einddoel van vandaag en elke steen is er 1 meer dichter bij het eindelijk finishen van dit project.

Terwijl Kevin nog een restje lijm maakt voor de laatste 1,5 rij aan de achterkant van het huis krab ik snel alle voegen uit die al een beetje zijn opgedroogd. We hebben in totaal vandaag 4,5 rij gezet aan de rechtergevel en nog 2 rijen aan de achtergevel en dat zijn dus weer veel voegen om te krabben. Gelukkig had ik vandaag (na 6 maanden!!) de tactiek goed onder de knie en heb ik weinig lijm gemorst. Dat scheelt me veel krab-werk en wanneer Kevin de stelling terug opkomt met de àllerlaatste lijm knallen we die er ook nog snel op.

Daarna is het echt een race tegen de klok. Voor wie mijn verhaal al langere tijd volgt kan zich misschien nog wel herinneren dat we de laatste keer (toen we de voor en linkerzijkant gingen afmaken) ook een race tegen de klok hebben gelopen. Die dag hadden ze namelijk veel regen voorspelt en hebben we het laatste uurtje ook daadwerkelijk in de regen moeten afmaken! De geschiedenis lijkt zich te herhalen want ondanks dat het vandaag geen regen is, beginnen de eerste sneeuwvlokken zich naar beneden te laten vallen. Lets start this race!

Kevin werkt de laatste rij af, roept me om samen heel even stil te kunnen staan bij de àllerlaatste steen (yay moment!!), ik krab de laatste voegen uit en dan dekken we snel alles af.

De vlokken worden dikker en dikker en komen sneller uit de lucht gevallen. We ruimen alles op, maken al het materiaal schoon en dan zit er het op. Ik kan adem halen! Het is af! Het moment is eindelijk daar en vanbinnen kan ik wel een traantje van geluk laten.

Het moment is er alleen niet echt voor gemaakt om stil te staan bij het feit dat we heel onze gevel eindelijk afgemaakt hebben want het weer wordt slechter en slechter.

We kleden onszelf snel om, stappen in de auto en rijden naar huis. Tijd voor welverdiende ontspanning!