Blog 49: Van een bouw - naar een huis.

Zaterdag 21 november

7h40. De wekker is nu al een aantal keer afgegaan maar ik kan maar moeilijk wakker worden. Hoe laat is het zelfs? Ik knipper met mijn ogen en kijk naar de wekker. Tijd om op te staan! Hoe aantrekkelijk het ook is om me nog eens om te draaien onder mijn lekker warme donsdeken, ik weet dat wanneer ik niet als eerste uit bed ga, we hier beide nog lang gaan liggen. Kevin heeft niet zoveel haast in de ochtend en dat kan vrij aanstekelijk werken :P Dus ik probeer er altijd om maximum 8u uit te gaan zodat ik al de lunch kan voorbereiden, mezelf kan klaar maken en de dieren kan verzorgen zodat wanneer Kevin klaar is we ook direct kunnen gaan.

En dus spring ik uit mijn bed en doe ik alle bovengenoemde dingen. Ik werk zelfs de afwas nog even weg zodat ik dat vanmiddag niet meer hoef te doen en dan springen we beide fris en fruitig om 8:25 in de auto waarna we om 8:30 op de bouw aankomen.

Vandaag wordt een pittige dag maar wel een belonende dag en dus moeten we zorgen dat we alle gegeven daglichtuurtjes mee kunnen pakken.

Het eerste wat we doen is ons omkleden. In de bouwkeet hebben we al onze materialen liggen en zo ook onze werkkleding. Normaal gezien is dat niet zo’n probleem maar deze morgen hadden we er beide veel moeite mee. Nu de temperaturen ’s nachts weer naar 1°C durven gaan is de kleding koud. Heel koud! En met onze nog ‘bed-warme’ lichamen is dit geen traktatie. Toch nestelen we onszelf snel in onze kleding, pakken we alle materialen die we nodig hebben vandaag (en dat zijn eigenlijk alleen hamers ofwel 'le marteau' zoals Kevin ze graag noemt :P) en klimmen we de stelling op naar boven.

Ik begin vast om heel de stelling leeg te maken. Overal liggen nog stenen en paletten waar de stenen op hebben gelegen en aangezien we vandaag de hele stelling gaan afbreken moet dit er vanaf. De achterkant mag voorlopig blijven staan en dus leg ik alle gevonden stenen aan die zijde van het huis. Daar kunnen we ze nog volop gebruiken.

Wanneer we daarmee klaar zijn is het tijd om een plan de campagne te maken. Hoè gaat we dit aanpakken. Naar boven is niet zo’n probleem geweest, we hebben de fundering van de steiger opgezet en vanuit daar hebben we telkens een nieuw niveau gemaakt. Maar naar beneden werken lijkt toch wat lastiger dan naar boven.. er is maar 1 manier om dit op een ‘veilige’ manier te doen (veilig tussen haakjes… want ik heb me nog nooit zo onveilig gevoeld als bij dit werkje..) en dat is alle niveau’s die we omhoog hebben gemaakt, nu ook weer naar beneden te maken. We hebben de stelling in 3 niveau’s omhoog gezet (+/- 1m20 per keer omhoog) en dus moeten we nu ook de stelling via die 3 niveau’s weer naar beneden zetten (+/- 1m20 per keer omlaag).

We beginnen met niveau 1. Omdat de kaders van de stelling altijd zijn blijven staan hoeven we enkel te zorgen dat de draagstangen (waar de loopplanken op liggen) en de loopplanken naar het volgende lagere niveau getild worden maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan want hoewel de eerste paar planken prima gaan wordt het sta/loopvlak van degene op het hoogste niveau (Kevin) steeds kleiner en kleiner en heeft hij natuurlijk voor de laatste loopplank die naar beneden moet ineens géén grond meer om op te staan. En dus klimmen en klauteren we als een aapje over de stelling terug naar het juist opgebouwde niveau.

Nee, veilig is het niet maar we moeten door want die stelling moet en zal weg zijn vandaag.

Wanneer we dan op het iets lagere platform staan kunnen we het bovenste platform beginnen af te breken. Koppelstukken worden losgeslagen en buizen worden 1 voor 1 naar beneden gehaald. De verzamelde onderdelen worden vakkundig naar de grond gewerkt en dan maken we ons klaar voor het volgende platform. Wederom laten we alle draagstangen en loopplanken 1 voor 1 naar beneden zakken en het is niet gemakkelijk om zulk werk maar met 2 man te doen. Het is zwaar materiaal, het zijn onhandig lange planken en buizen (2 tot 4 meter lang) en ze zijn vooral moeilijk hanteerbaar op deze hoogte. Zeker wanneer je weinig ‘vloer’ meer over hebt en je jezelf zo goed en zo kwaad als mogelijk probeert vast te houden aan de overgebleven stelling.

Communiceren blijkt ook hier weer key te zijn. Het zijn vaak kleine woordjes die veel kunnen doen. Zoals “ja” wanneer er iets aangegeven wordt en je op deze manier laat blijken dat je hem volledig kunt overpakken en persoon 1 deze kan loslaten. Of “ik heb hem niet” wanneer blijkt dat persoon 1 denkt dat je “ja” zei en je voelt dat iets losgelaten wordt terwijl je er niet klaar voor bent en je dreigt 4 meter naar beneden te donderen omdat je je evenwicht verliest :P

Het is niet gemakkelijk maar samen slaan we ons ook hier weer doorheen. Toch is het dan wel extra fijn wanneer tegen de middag wat extra handen aangeboden worden. Zeker omdat dit een aantal sterke mannenhanden zijn.

Ik probeer alles mee te doen en werk zo goed en zo kwaad als mogelijk maar ik besef me ook dat ik bij dit werk eerder in de weg loop als dat ik nuttig ben. Ik kom ook zeker een aantal spierballen en een kleine 20cm tekort om dit werk fatsoenlijk te kunnen uitvoeren en dus zijn we beter af met mannen die geen 1m60 zijn en die net wat meer kracht kunnen verzetten als dat ik dat kan.

Ik zet me op de achtergrond en zorg ervoor dat terwijl de mannen in de hoogte aan het werken zijn ik op de grond alles aanpak en opruim zodat zij zich daar geen zorgen om moeten maken.

Ik pak de onderdelen van de stelling netjes aan en leg ze op uitgesorteerde hoopjes en ik zorg ervoor dat alles wat nog onder de stelling lag ook wordt opgeruimd. Denk aan gevallen stenen, gesprongen metserskoorden, gevallen spouwankers of stukjes diba. Alle rommeltjes worden netjes opgeruimd en wanneer de mannen dan rond een uur of 14:30 helemaal klaar zijn met het afbreken van de stelling ziet het er ineens heel ‘kaal’ uit rond het huis. Als ik naar boven kijk lijkt het huis ineens méters hoog te zijn en als ik van een afstandje kijk staat er ineens een echt huis. Heel ander zicht ineens!

We hebben toch nog goede hoop dat we vandaag voor het donker de stelling ook nog kunnen opzetten aan de rechterkant. Ondanks dat we daar voorlopig nog niet op gaan werken kost het ons met ons 2e veel te veel tijd om dit samen te doen en zouden we graag nog gebruik maken van de extra handen die ons aangeboden worden.

Terwijl de mannen dit zware werk op hun nemen is het werk voor mij grotendeels klaar. Hier kan ik niet mee helpen en ik sta dan ook regelmatig in de weg. Ik probeer er maar ervoor te zorgen dat alle materialen klaar liggen of dat wanneer de mannen iets nodig hebben ik dit ga halen. Wanneer het dan een uur of 17 is gepasseerd staat de stelling alweer op aan de rechterkant. Het is maar een klein stukje vergeleken met de rest van de stelling die we vandaag hebben moeten afbreken maar gelukkig is het hun gelukt om alles ook weer op te bouwen!