Blog 48: Doen we het of doen we het niet?

Zondag 15 november (deel 2)

We starten op zaterdag en ik heb er zin in. We hoeven nog maar zo weinig te doen en tegelijkertijd is het nog zoveel werk. Zeker omdat ze aanstaande zondag erg veel regen voorspellen en we dus geen volledige dag op de bouw kunnen besteden. Des te meer redenen om de wekker vroeg te zetten, het irritante ‘kom-uit-je-bed’ vriendinnetje uit te hangen, en onze konten naar de bouw te slepen.

Wanneer we daar aankomen vinden we direct onze rolverdeling. Kevin begint wederom aan de spouwankers en ik maak lijm. Ik heb zin om te knallen vandaag en niets of niemand gaat me in mijn weg staan!

Het is vandaag een mooie dag en de zon staat aan een heldere hemel. De wind waait wel aardig maar daar hebben we verder geen last van en wanneer ik eenmaal bezig ben heb ik het dan ook snel warm genoeg om mijn jas uit te trekken.

Afgelopen vrijdag hebben Kevin en Carla er samen aan gewerkt om de voorzijde op te trekken en nu is deze dan ook gelijk met de rest van de gevel. Tijd om meters te gaan maken en ik verzet snel mijn koord en ik begin.

Voordat ik het door heb is de eerste emmer al leeg en komt Kevin mij helpen. We maken een 2e batch lijm en knallen samen de ene na de andere rij op de muur.

Weet je nog hoe ik vertelde dat de ene dag alles mooi is, mee zit en lekker gaat en de andere dag alles k*t is? Nou vandaag is het de eerste versie. Wat werkt dit lekker zeg. De stenen leggen lekker, ik weet een goede portie lijm te vinden waardoor ik niet teveel outcome heb en ik kan snelheid maken.

In de namiddag gooien we nog wat stenen omhoog zodat we er genoeg hebben om de voorzijde te eindigen en maken we snel nog een extra batch lijm en die knallen we er samen ook nog in.

We focussen ons vandaag puur op de voorgevel en een beetje op de linkergevel. De achtergevel heeft niet zoveel haast want de stelling zal daar blijven staan wanneer we de rest gaan afbreken. Die kunnen we dus altijd nog optrekken samen met de rechtergevel.

Als we de laatste emmer lijm erdoor hebben gewerkt en het daglicht al lichtjes begint te minderen heb ik een trots gevoel maar ook een lichtjes baalmoment. De voorgevel is bijna af, we moeten morgen nog maar 2 rijen aan de voorzijde van de gevel zetten maar wel nog 5 aan de zijkant! Dat is best veel en ik baal stiekem omdat ik bang ben dat we dat dit weekend niet meer af gaan krijgen :(. Omdat ze ook nog eens veel regen verwachten morgen heb ik niet meer de hoop die ik deze morgen wel had en al balend ruimen we alle rommel op en maken we al het materiaal schoon. Dat wordt nog even heel hard werken morgen!

Zondagochtend 6u en raad eens wie er wakker is? Cathy. Ik zit vòl adrenaline. Mijn lichaam doet alsof er iets héél spannends op de planning staat want ik kan niet meer slapen. Het heeft echter niet veel zin om Kevin nu al wakker te maken want het is nog pikkedonker buiten dus probeer ik nog maar even een uurtje slaap mee te pikken.

Dat lukt dus niet en na een uur woelen, draaien en keren besluit ik om 7u wanneer Kevin zijn wekker af gaat om weeral het irritante ‘kom-uit-je-bed’ vriendinnetje te spelen en vandaag iets feller zelfs als gisteren. ‘We are losing daylight mister’, hup uit je bed en terwijl hij met moeite 1 van zijn ogen opent spring ik uit bed richting de badkamer om me klaar te maken.

Ondertussen 7:30 en echt al wel licht buiten.. Ik begin ongeduldig te worden en spring nogmaals op bed om mijn oh zo lieve vriendje aan zijn oren te trekken. Kohoom! Mopperend komt er beweging in het bed en terwijl hij nog maximaal 30 minuten van me krijgt beweeg ik vast naar beneden om de tjiepjes te verzorgen en de lunch te maken.

Hoe we het gedaan hebben weet ik niet, maar om 8u zitten we in de auto naar de bouw waar we 4 hele minuten later aankomen. Snel spring ik in mijn veel te koude werkkleding en terwijl Kevin nog steeds zijn bokkepruik op heeft snel ik me naar buiten. De watervoorziening aanzetten, de stroomkabel klaar leggen, water halen voor het machine en een zak lijm klaar zetten. Daarna de truweeltjes naar boven brengen, de lijmpomp klaarleggen en ook de voegspijker en het borsteltje naar boven brengen.

Ik zet mezelf onder aan de stelling klaar voor een nieuwe batch lijm. Vandaag is mijn dag, ik voel het gewoon. En terwijl Kevin zichzelf in zijn werkkleding hijst en vervolgens de ladder op gaat voor de laatste rij spouwankers te plaatsen maak ik een grote batch lijm.

Omdat Kevin nog altijd boven bezig is heb ik vrij weinig zin om hem te storen. Ten eerste hoort hij me helemaal niet (want hij staat op de stelling) en ten tweede heeft die jongen ook genoeg werk. Het probleem is alleen dat mijn lijm weer naar boven moet. Weet je nog hoe dat de vorige keer eindigde?? Niet zo fantastisch als ik gehoopt had maar ik heb goede hoop dat het vandaag wel gaat lukken. Want vandaag is mijn dag, remember?

Ik besluit om een andere tactiek uit te proberen want het omhoog tillen aan het hengsel is me niet zo goed bevallen vorige keer. Kevin tilt hem altijd gewoon op zijn schouder en loopt er dan, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, ‘gewoon’ mee naar boven. Ik besluit dat ik vast ook sterker ben wanneer ik hem kan dragen alleen dan stuit ik op het 2e probleem: hoe krijg ik die 30 kilo wegende emmer op mijn schouder :P

Als een echte volleerd aapje besluit ik dan maar gewoon een poging te doen en te zien waar we uitkomen en ik zet eerst de emmer op de laddertrede die ongeveer ten hoogte is van mijn schouder. Dan klim ik weer 2 treden naar beneden, zet me zelf ònder de emmer en lift hem van de ladder af. Dat gaat prima. Het is zwaar, maar managable en ik zet mijn eerste paar trede op mijn weg omhoog. De ladder staat hieronder aan de grond goed stabiel maar hoe hoger we komen hoe wiebeliger deze wordt. Daar kom ik op een pijnlijke manier achter. Ik ben ongeveer op 2meter hoogte wanneer ik begin te merken dat dit misschien niet dè beste manier is voor mij. De emmer is te zwaar, mijn al pijnlijke rug kan het gewicht niet houden en de lijm beweegt zich van links naar rechts in de emmer en ik ben bij elke beweging van de ladder bang dat deze mij eraf gaat zwiepen. Sh*t.. dit is niet goed..

Ik raak lichtelijk in paniek want ik wil de emmer niet laten vallen, maar ik wil zelf ook niet vallen. Ik voel dat ik geen goede keuze heb gemaakt en roep Kevin. Niet dat hij iets kan doen vanaf de stelling maar wellicht heeft hij ideeën.

Die heeft hij niet. Het enige wat hij heeft is boze woorden en ik krijg er flink van langs wanneer hij beseft wat ik aan het proberen ben. Okay.. toegegeven: het is wellicht ook niet de meest arbo vriendelijke manier van werken geweest :P

Wanneer ik besef dat ik niet omhoog kan is er maar 1 overige optie: terug naar beneden maar ook dat is makkelijker op papier dan dat het vanmorgen daadwerkelijk was. Ik had ondertussen al mijn krachten in de emmer zitten om deze mij niet van de ladder te laten slaan en ik moet heel gecoördineerd en rustig naar beneden klimmen wil ik niet alsnog zelf naar beneden donderen.

Iets wat stuntelig maar in één geheel komen we beneden aan, krijg ik nog eenmaal flink onder mijn voeten van Kevin en tilt hij hem vervolgens ‘gewoon’ op de stelling. Alsof het allemaal niks is, zucht.

Vandaag krijgen we hulp van mijn broer die ons komt helpen met het maken van een grote portie aan halve en driekwart stenen en het omhoog gooien van een nieuwe batch en voor de rest van de dag werken Kevin en ik beide aan de muur.

De rijen gaan goed en we gaan snel vooruit. Ik kan de ene na de andere muur ‘afvinken’ en ben ondertussen tegen de middag geraakt aan onze lange kant. De kant waar ondertussen nog 4 volledige rijen op moeten. Ik krijg lichtelijke schrik. Dat is nog heel veel… Gaan we het wel redden…

We verzetten de koorden, leggen lijm op de muren en beginnen er maar aan. Elke steen is er 1 en we kunnen toch niet voorspellen wat de toekomst gaat doen. Wel kunnen we keihard werken vandaag en proberen er zoveel mogelijk stenen doorheen te werken.

Wanneer papa en mama dan nog langskomen werk ik ook hun de stelling op en terwijl we bijkletsen over koetjes en kalfjes blijven Kevin en ik doorlijmen. Sorry paps en mams, vandaag is er geen tijd voor gekeuvel. Ik ben zeker blij dat ze nog eens komen kijken naar ons huisje en ze zijn beide trots op ons. Dat we het toch maar mooi samen doen :)

We zijn ondertussen 14u en moeten nog 1 rij stenen leggen. 1 rij… maar het weer betrekt, de wind wakkert flink aan en de lijm is op. Gaan we het aandurven om tegen de weersvoorspellingen in toch nog een emmer lijm te maken? Of gaan we ons zelf in de vingers snijden en dadelijk in een plensbui zitten.

We besluiten slechts 10 kilo lijm te maken en daarmee te gaan gassen en terwijl de eerste druppels naar beneden komen snellen wij door de stenen heen.

14:40. Ondertussen regent het en worden we nat. Maar ik weiger nu op te geven. Zò dichtbij het halen van ons doel dat ik best wel natgeregend wil zijn hiervoor. En in de regen maak ik mijn rij af, krab ik alle voegen uit en snel ik naar beneden om Kevin te helpen met de schoonmaak en het opruimen van alle materialen.

We freaking did it! ¾ van de gevel is nu gewoon af! Ik ben apetrots! En zoo blij dat we deze drempel over zijn! Nu moeten we ‘enkel’ nog de rechtergevel optrekken maar als ik zie hoe Kevin en ik vandaag aan het knallen waren op het rechte stuk maar ik me daar geen zorgen over. Dat zal snel genoeg gaan :)

Vanavond zijn we eerder thuis en omdat ik nog nagloei van trots van onze prestatie van vandaag denk ik dat we het verdiend hebben om nu eens een keer écht te genieten van een avondje NIKS doen <3