Blog 46: Cathy zal zelluf wel doen!

Zaterdag 7 november

We leven alweer in november. November! Wat vliegt de tijd zeg. We zijn ondertussen alweer in de 9e maand van ons bouw-avontuur en hoewel de tijd enorm vooruit springt had ik nooit verwacht dat we ‘pas’ hier zouden staan. Maar we zijn aan de laatste fase van de gevelwerken begonnen en dat geeft veel moed. Ik heb nu ook weer zin om dit project af te ronden en sta weer (vaak toch :P ) met plezier op de bouw.

Afgelopen week hebben we niet veel aan de gevel kunnen werken want zoals ik in de vorige blog uitgelegd heb zaten we alweer aan maximale hoogte. Dat wil zeggen dat we afgelopen week de stelling voor de laatste keer omhoog moesten zetten (even de rechtergevel daar gelaten natuurlijk aangezien we daar nog maar op de helft zijn :P ) en dat we nu wel héél hoog staan. Het vloerplatform staat nu op iets meer als 5 meter hoogte en dat is ook gelijk weer 0-niveau van de stenen. We moeten nu dus weer op onze knieën gaan zitten om de stenen te leggen en ik was in al mijn enthousiasme alweer vergeten hoe vervelend dat is :P Maar! Des te fijner is het straks wanneer we volgende week weer op knie/heup niveau mogen gaan werken :)

Vandaag mochten we dan wel weer lijmen en we zijn beide klaar om erin te vliegen. Met 11 november op komst heeft Kevin extra verlof ingezet waardoor hij komende week/volgend weekend 5 dagen kan gaan knallen op de gevel. Ik heb helaas geen verlof gekregen voor donderdag en vrijdag maar ik zet mijn centen dus in op Kevin :P

We hebben ons een doel gegeven om komend weekend (op de rechtergevel na) op het hoogste punt te zijn en dus de gevel ‘af’ te hebben. Dat zou heel mooi zijn want we hebben de afspraak voor de opmeting van de ramen ondertussen staan en dat wil zeggen dat we nog maximum 3 maanden hebben om de gevel af te werken en het dak er volledig op te hebben (en daar moet stiekem nog veel aan gebeuren; technieken leggen, ventilatiegaten boren, isoleren, hellingchape laten leggen en natuurlijk het dak zelf waterdicht maken door EPDM te leggen). Dat wordt dus doorwerken en wanneer we op de bouw aankomen is dat ook de planning van vandaag.

Helaas… iedereen die ooit gebouwd heeft of wellicht kennis heeft van bouwen weet dat het nóóit gaat zoals gepland en zo ook vandaag.

Als we het terrein op rijden en onze spullen klaar zetten is het eerste wat we moeten doen het aanvullen van de stenen op de stelling. Aangezien we de stelling volledig leeg hebben moeten maken afgelopen week om deze hoger te kunnen zetten zijn er nu gèèn stenen meer boven en zonder wordt het vrij lastig lijmen (:P) dus gaan we ons daar eerst aan zetten. Er is 1 probleem. De stelling is ondertussen écht heel erg hoog en ik ben écht maar heel erg klein :P het was al een hele opgave om Kevin de vorige stenen aan te gooien en die opgave wordt nu alleen maar groter.

Kevin stelt voor om dan maar de stenen in 2x naar boven te doen. 1x op ‘oude’ hoogte en vanaf daar naar de nieuwe hoogte. Hij denkt dat dat makkelijker gaat gaan dan hoger gooien en dus proberen we dat. Elke keer wanneer we een lading stenen naar boven hebben gegooid, klim ik de ladder op en help ik hem om de stenen te verspreiden over de stelling. Dan klim ik weer 5 meter naar beneden, leg ik een nieuwe lading stenen klaar en ga ik op mijn plekkie staan.

Toch is Kevin niet tevreden met deze manier van werken. Het gaat te traag en kost teveel extra tijd. Ik stel voor om toch maar te proberen om direct naar de nieuwe hoogte te gooien en wanneer dat echt niet lukt om het terug op deze dubbele manier te doen. Hij verstelt de kleine steiger ook naar maximale hoogte, gaat klaar staan en daar gaan we.

De eerste paar stenen moet ik altijd even zoeken. Kijken hoeveel kracht ik aan de steen moet geven om hem hoog genoeg te krijgen, kijken hoe ik moet gooien zodat Kevin niet als een soort keeper op de stelling moet staan om ze te vangen en ik moet op zoek naar mijn ‘swung’.

Wanneer ik mijn swung dan eenmaal gevonden heb gaan de stenen in een vlot tempo omhoog en eigenlijk valt het me alleszins mee de extra hoogte. Tuurlijk het is hoog, en het kost me meer moeite als op het lagere platform maar het is te doen. Ik kan alleen niet 90 stenen achter elkaar gooien zoals ik gewend ben maar neem halverwege héél even een korte adempauze zodat mijn armen, rug en benen even de tijd krijgen om op te laden.

Na een uur stenen gooien liggen er eindelijk genoeg op de stelling en kunnen we door met het volgende taakje. Terwijl Kevin alvast wat spouwankers begint te boren begin ik met het opmeten van de ‘stukjes’ die we afgelopen week nog niet hebben gelegd. Doordeweeks halen we het grote lompe zaagmachine liever niet naar buiten en dus blijven er altijd kleine ‘stukjes’ over die we op maat moeten zagen. Deze ga ik vandaag eerst opmeten en uitzagen en terwijl Kevin zich bezig houdt op de stelling ben ik beneden aan het zaagmachine mijn ding aan het doen.

Wanneer ik alle stukjes op maat heb gemaakt begin ik aan het maken van de lijm en wanneer ook die klaar is voor gebruik ga ik op zoek naar Kevin. De emmer lijm is erg zwaar en in mijn eentje krijg ik die waarschijnlijk nooit niet boven. Zeker nu de stelling nog eens 1,5m hoger is dan normaal..

Ik vind Kevin aan de achterzijde van de stelling. Ik hoor zuchten, gemopper en hier en daar zelfs dingen die weggegooid worden or so it seems. Wàt is hij zelfs aan het doen?

Ik loop naar hem toe en zie hem halverwege de stelling hangen. Hij is het profiel wat we in de muur hebben staan om een uitsparing te maken voor de regenwaterpijp aan het uitbreken zodat deze hoger gezet kan worden maar het gaat niet zoals gepland. We hebben alle stenen natuurlijk tegen dit profiel aangezet zodat we een nette rechte regenwaterpijp krijgen en nu zit ditzelfde profiel muurvast (pun intended :P). Hij krijgt hem niet uit de muur getrokken en wanneer ik hem iets vraag en mijn neus nèt niet afgebeten wordt besluit ik maar om hem niet te storen met mijn ‘mijn-emmer-vol-met-lijm-moet-op-de-stelling probleem’. Cathy zal zelluf wel doen. Hoe is me wel nog niet bekend maar met goede moed klim ik weer 5 meter naar beneden om een 1e poging te doen.

Ik til de emmer van de grond om hem naar het begin van de ladder te tillen maar heb al gelijk spijt van mijn ‘Cathy zal zelluf wel doen’ actie.. F*ck die is zwaar… We hebben natuurlijk vandaag er ook nog eens voor gekozen om niet de welbekende 15 kilo te maken maar een goede 20+ kilo (exclusief de 4 liter water die hierbij zit om de lijm te maken) en dus is deze +/- 25 kilo wegende emmer een hele opgave voor me.

Kevin tilt deze emmer altijd op zijn schouder om hem vervolgens ‘gewoon’ via de ladder op het platform te krijgen, maar in geen enkele mogelijkheid zie ik mezelf deze emmer op mijn schouder krijgen en dus zal het niet anders gaan als gewoon de emmer bij het hengsel pakken en hem zo omhoog te tillen.

Worst case scenario: ik houd de emmer niet en hij dondert inclusief lijm terug naar beneden op de grond… less worst case scenario: ik laat de lijm deels uit de emmer lopen doordat hij scheef gaat… best case scenario: het lukt me gewoon om de emmer boven te krijgen :o

Ik ga maar gewoon voor optie 3 en dus neem ik de emmer bij zijn hengsel en begin ik met het klimmen op onze super stabiele ladder (die ondertussen door de hoogte erg mee wiebelt met alle bewegingen :P). Ik ben halverwege de ladder wanneer ik me besef dat mijn actie niet een heel goed doordachte actie is geweest… Het hengsel begint serieus in mijn hand te snijden en doet me veel pijn. Ik weet niet of ik dat nog 2,5m vol houdt :o ik probeer zo snel als de ladder me kan dragen omhoog te klimmen maar de snijdende pijn in mijn handpalm wordt erger en erger. Ik hoef nog maar 1 meter.. Even doorzetten. Ondertussen springen de tranen nog net niet in mijn ogen en is de drang om de emmer gewoon los te laten veel groter dan de drang om hem boven te krijgen. Maar ik kan moeilijk heel die emmer lijm naar beneden laten vallen en dus bijt ik door de pijn heen, klim ik de laatste meter naar boven, zet ik zo snel als ik kan de emmer op het platform en laat ik los. Wanneer het bloed weer in mijn hand begint te trekken voel ik de pijn nog intenser als daarvoor en heel even vloek ik op mezelf. Wààrom Cathy.. Wààrom :P Na 5 minuten trekt de pijn langzaam weg en zet ik mezelf aan het werk. Veel te doen, weinig tijd en dus begin ik met lijmen.

Na een half uurtje komt Kevin naar me toe, knuffelen we de irritaties van daarvoor weg en zetten we samen koers naar het echte werk van vandaag.

Gedurende de dag werken we alle muren bij zodat elke rij weer op dezelfde hoogte zit en zetten we er ook nog 2 bij. We zitten alweer bijna aan het hoogste punt van de huidige isolatieplaten en ook die zullen we zeer binnenkort dus weer bij moeten zetten. Ook hebben we nog wat werk aan de spouwankers die geplaatst moeten worden (dat werkt niet zo handig wanneer de batterij van de boor maar half werkt en telkens maar een 8-tal ankers geboord krijgt :P #boreninbetonismoeilijkerdaninhollesnelbouwsstenen :P ) en maken we in de middag nog kennis met de tegenover buren. Een mooie drukke dag dus weer achter de rug en hoewel we vandaag beloond zijn met een extreem lekker temperatuutje van 17/18°C ben ik toch blij wanneer de werkdag er weer op zit.

Het zijn intense dagen én thuis staat er nog een volle wasmachine op me te wachten en een ontplofte keuken want ook dat gaat helaas gewoon door.

Terwijl Kevin zich vast doucht hang ik de schone was op en daarna douche ik me en stort ik me in de keuken. Pas als alles weer spik en span is zet ik mezelf op de bank onder mij dekentje, schrijf ik mijn blog bij van vandaag en pas wanneer ik daar klaar mee ben om 20:30 kan ik ontspannen.

Alle taakjes voor vandaag zijn gedaan :) Nu is het hoog tijd voor wat eten <3