Blog 43: Een wervelwind van emoties..

Zaterdag 31 oktober (deel 1)

Belanden we zomaar op 31 oktober 2020. De dag van Halloween. Vol in de herfst en het weer is alles behalve een herfstige dag geweest vandaag.

Maar voordat we het over vandaag gaan hebben moeten we eerst een stapje terug in de tijd en dan vertel ik eerst over de afgelopen week. Een intrigerende week en een week waarin ik hoopte om meer werk verricht te hebben dan dat we daadwerkelijk gedaan hebben.

Maandag en dinsdag hadden we extra verlof in gezet. Omdat ze voor de weersvoorspellingen nog een aantal extra droge dagen hadden voorspeld en wij die dagen erg goed kunnen gebruiken dachten we hier optimaal van te gaan genieten.

Genieten als in hard werken, want dat is wat we doen tegenwoordig :P

Ik baal lichtelijk wanneer ik maandag naar mijn werk vertrek want het liefste zou ik natuurlijk bij Kevin blijven en hem helpen op de bouw. Maar helaas, bij ons op het werk is het momenteel echt te druk om volledige dagen verlof op te nemen en dus ben ik dankbaar dat ik überhaupt de namiddagen heb gekregen.

In de ochtend zet ik Kevin eerst af op de bouw en help ik hem met het naar buiten sjouwen van de machines. Omdat deze veel te zwaar zijn om die in je eentje naar buiten te krijgen, en we deze echt wel nodig hebben tijdens het werken, help ik hem snel zodat hij zijn ding kan doen.

Daarna vertrek ik naar het werk en laat ik Kevin achter. Benieuwd naar wat hij allemaal gedaan gaat krijgen in de tijd dat ik ga werken ;-)

Wanneer ik in de middag, met verse broodjes, op de bouw aankom nemen we eerst even de tijd om uitgebreid te eten. Kevin heeft ondertussen natuurlijk honger gekregen en ook voor mij is het lunchtijd. Na de lunch update hij me over de stand van zaken. Blijkbaar is er iets fout gegaan met het stellen van de profielen want met het aanspannen van het metserskoord heeft deze het profiel naar binnen kunnen trekken. Het gevolg daarvan is dat 7 rijen (!!) bijna 4mm te ver naar binnen staan. Nu zul je denken; 4mm is niet veel, maar toch is het duidelijk zichtbaar wanneer we de waterpas er tegenaan houden. Kevin is er niet goed van en baalt enorm. Wààrom hebben we het niet opgemerkt. Wààrom hebben we het niet nog eens dubbel gecontroleerd.. balen. Maar om nu weer 7 rijen af te breken, dat zien we niet zitten en dus moeten we het nu rustig aan proberen uit te werken zodat we het hopelijk niet meer zien wanneer de muur af is.

Wanneer we, lees ik, een beetje bekomen zijn van dit nieuws kleed ik mezelf om in mijn werkkleding. Ik pak mijn lijmspullen en vergezel Kevin op de steiger, klaar voor een namiddag hard werken.

Het werk is fijn maar pittig. Ik merk fysiek nog steeds dat deze werkzaamheden erg op mijn lichaam in werken en ondanks onze vrije dag zondag heb ik nog niet genoeg uit kunnen rusten. Het kost me moeite om de constante wiebelingen van de stelling op de vangen en om 1000x te bukken om stenen te pakken en 1000x de stelling op en af te moeten klimmen. Maar het werk gaat voor en dus werken we met de muziek op de achtergrond gezellig naar elkaar toe. Ondertussen kletsen we en praten we over dagdagelijkse dingen, toekomstige dingen en over eigenlijk van alles en nog wat. Er worden grappen gemaakt, we doen eens onnozel en hebben plezier samen. De voorspelde ‘relatietest’ die bouwen wordt genoemd hebben wij in elk geval nog niet meegemaakt. Hoewel… we kunnen elkaar ook best wel eens achter het behang plakken hoor ;-) maar dat is lang niet altijd bouw-gerelateerd en vooralsnog halen we elkaar daar ook wel weer achteruit :P

Omdat de klok afgelopen weekend een uur is verzet is het vandaag niet al om 19u stikdonker maar begin het zelfs al om 17h20 donker te worden! En dat is een flinke hap uit onze tijd die we graag willen besteden aan bouwen. Dat wil automatisch ook meteen zeggen dat we doordeweeks niet veel meer kunnen doen, want ik ben pas klaar met werken om 16:35 en pas op de bouw om 17:00. Dan kan ik Kevin alleen nog maar helpen afronden en opruimen. Balen.. We hebben de tijd juist zo nodig :(.

Wat we op maandag niet afkrijgen proberen we op dinsdag nog af te krijgen. We komen dichter en dichter bij de bovenkant van de ramen maar we halen het net niet. Aan de achtergevel zijn we dinsdag wel zover gekomen dat we op hoogte zijn maar de linkergevel en de voorgevel moeten iets hoger uitkomen dus daar moeten we nog 2 rijen bovenop zetten. Dat kost weer iets meer werk en dus hebben we helaas niet kunnen afronden waar we mee begonnen zijn.

Komende week wordt niet het meest denderende weer geloof ik dus ik hoop dat we nog wat werk kunnen verrichten.

Woensdag en donderdag is het weer helaas te slecht om naar de bouw te gaan. We nemen de rust van harte, bestuderen de volgende fase vast in de boeken (het leggen van de technieken) en leggen onszelf eens op de bank. Helaas is donderdag voor mij ook behoorlijk intens geëindigd. Helaas hebben we afscheid moeten nemen van ons oudste paardje en hoewel ik dacht er vrede mee te hebben, raakt het me hard. Heel hard en ik ben er behoorlijk van van slag. Ook vrijdag gedurende de dag heb ik moeite met mezelf. Ik ben emotioneel, loop op de tippen van mijn tenen en wil eigenlijk gewoon heel de dag het bed in kruipen en 1 dag toegeven aan dit gevoel. Maar daar is niemand mee geholpen en zeker ik niet dus ik probeer me sterk te houden tijdens mijn werk en rijd daarna door naar de bouw om Kevin te helpen. Hij oppert nog dat het wellicht beter is om ook vandaag een rustdag te pakken maar ik wil graag iets om handen hebben om mijn gedachten te kunnen verzetten.

Gelukkig heb ik kunnen regelen dat ik iets eerder van het werk kon vertrekken en dus toch wat tijd voor mezelf kon nemen.

Kevin is net daar wanneer ik er aan kom en samen maken we ons klaar voor een middagje werken. Vandaag werken we de 2 rijen af die ons nog stonden te wachten vooraleer we de latijen van de ramen konden zetten. Daar ben ik blij mee want dat wil zeggen dat we morgen heel de dag hebben om éindelijk onze raamkaders af te maken! Iets waar ik al minstens 1 volle maand naar uit aan het kijken ben en ik kan dus ook niet wachten tot het morgen is en we deze taak eindelijk kunnen starten!

In de avond neem ik nog graag even een momentje voor mezelf, om héél even toe te geven aan mijn opgehoopte emoties van de dag, en daarna kruip ik verslagen in Kevin zijn armen. Een wervelwind van emoties is vandaag gepasseerd, van intens verdriet tot grote vreugde, en ik weet geen raad met mezelf. De 2 stevige armen van Kevin is dan de enige soelaas die ik zoek en daar vind ik dan ook mijn rust voor die dag. Nog heel even opladen voor we weer sterk moeten zijn voor het aankomende weekend! :)