Blog 42: Verplichte rust: zege of zonde?

Zondag 25 oktober

Een onverwachte vrije dag. De dag nàdat we al een extra uur mochten slapen omwille van de klok die verzet is. Een dag om bij te tanken. En het enige wat door mijn hoofd spookt is: doeme… we moeten zoveel werk laten liggen nu.

Afgelopen week hebben we voornamelijk besteed aan het opzetten van de isolatie. Kevin heeft nog wel een aantal rijen kunnen zetten maar voordat we weer echt de hoogte in gaan moeten de platen eerst gezet worden. Het is de een-na-laatste keer dat we de isolatie tegen de gevel moeten plaatsen en dus begint het ook al echt op iets te lijken nu.

In de week die volgt geven we één avond op om te gaan kijken in de Wara in Genk. We hebben nog een aantal eco-checks die vervallen in november en aangezien dat enorm zonde zou zijn besluiten we om vast te gaan kijken naar verlichting die we willen plaatsen als het huis volgend jaar af is. En dus rijden we na het werk naar de Wara en lopen we daar direct naar de verlichtings-afdeling.

Ik zie veel verschillende soorten verlichting. Hanglampen, spotjes, sta-lampen, sfeerverlichting en nachtverlichting. Ook 100 verschillende soorten: warm licht, helder licht, ronde lampen of vierkante lampen, modern, landelijk of juist wat ouderwetser. Kevin en ik hebben het hier nog helemaal niet over gehad… We weten nog helemaal niet wat we mooi vinden.. Wel hebben we gesproken over wààr we verlichting willen in het huis en of dat dan spotjes moeten worden of hanglampen maar we hebben het nog niet over wàt voor soort lampen gehad en dus lopen we allebei redelijk stil zwijgend door de afdeling om te kijken wat we mooi vinden.

We komen uit bij een hanglamp/bar met 4 verschillende lampen op een rij, zwart en onwijs mooie kapjes erop! Ik ben direct verliefd en ook Kevin geeft aan dat hij deze lamp erg mooi vindt. Tot we beide naar de prijs kijken. €500+ voor deze ene lamp. :o Never mind.. we kijken wel verder!

En dus lopen we door. Dan stuit ons oog op de lamp die we bij vrienden ook hebben zien hangen. Die vonden we allebei al heel erg mooi en nu we hem zien hangen krijgen we dat gevoel weer. Kevin stelt voor om deze lampen mee te nemen maar ik twijfel. Ondanks dat ik de lampen erg mooi vind ben ik bang dat het wellicht niet leuk is voor onze vrienden wanneer we deze lampen ook nemen. Ik wil geen copy-cat worden en ik wil ook niet het gevoel geven dat ik hun na-aap. Kevin zegt dat mijn zorgen waarschijnlijk voor niks zijn en na veel wikken en wegen en nog 4 extra rondjes door de afdeling besluit ik dan mijn zorgen voor nu aan de kant te zetten en akkoord te gaan met deze prachtige lampen. Ik zal het ze van de week wel even vragen hoe hun gedachte erover is :)

Terug naar de bouw:

Omdat ze afgelopen week, en zaterdag, bezig zijn geweest met het plaatsen van alle raam –en deurdorpels hebben we ook nog wat avonden moeten besteden aan het voorbereiden van deze werken. Zo moesten de raamprofielen omhoog gezet worden, er moest nog een speciaal gezaagde steen gelijmd worden in de deuropeningen en er moest nagekeken worden of alle afmetingen waren geworden zoals ze op het plan stonden.

Op zaterdag staan de werkmannen dan ook al op de bouw wanneer wij daar aankomen. Ze zijn zelfs al bezig en terwijl Kevin de laatste punten met de mannen doorneemt en nog het een en ander aanpast waar nodig, ga ik alvast zorgen dat we kunnen beginnen met ons eigen werk: het lijmen.

We hebben uitgerekend dat we nog maar 7 rijen moeten zetten vooraleer we de raamkaders erin hebben zitten en deze kunnen worden opgemeten door Oben, onze raamspecialist. Vorig weekend hebben we precies 7 rijen gezet en dus hebben we er goede hoop in dat ons dat dit weekend gaat lukken. Hoewel we helaas wel zullen moeten afwachten wat het weer zondag doet want dan voorspellen ze erg slecht weer in de voormiddag.

We vliegen erin en maken 3 emmers lijm op een dag. Omdat er nog wat werkjes tussendoor kwamen hebben we helaas geen 4 rijen gehaald vandaag maar er zitten toch weer dik 3 rijen op de muur erbij. Om het ons iets gemakkelijker te maken hebben we een nieuwe ‘stenen-gooi-plaats’ gevonden zodat ik niet 4 meter hoog hoef te gooien, maar enkel 3 meter hoog. Dat lijkt niet zo veel verschil maar toch gaat dat veel sneller en is het minder intens op mijn rug en armen. We gooien zo’n 3 volle kruiwagens omhoog op de stelling en nog 1 volle kruiwagen met blokjes en 3-kwartjes. Elke keer lijkt dat heel veel en denken we weer even vooruit te kunnen en toch is dat verbazend snel weer op. Dat is ook gelijk het punt waar we het meeste tijd mee verliezen; het voorbereiden van de werken. Lijmen op zich gaat enorm snel en als we 8u per dag volle bak zouden kunnen lijmen kunnen Kevin en ik samen heel wat stenen erdoor werken maar dan moeten we ook nog 100x de stelling op –en af om kleine stukjes te maken, er moeten grote voorraden halve en driekwarten gemaakt worden en er moeten zeker elke dag een nieuwe lading stenen omhoog gegooid worden.

Er moet isolatie gezet worden, er moeten spouwankes geboord worden en dadelijk met de raam lateien moet er ook weer extra dibafolie en murfor geplaatst worden. Allemaal taakjes waar we extra tijd in moeten steken en we dus niet kunnen lijmen. Maar zaterdag hebben we weinig extra taakjes en dus kunnen we lekker lijmen vandaag.

Ik moet altijd een beetje grinniken wanneer ik, vooral mannen, vol verwondering zie kijken naar onze bouw. Niet zozeer omdat we superieur werk verrichten maar wel omdat ze er verbaasd over zijn dat een vrouw (lees: klein meisje) zien werken daar. Echt werken. Niet assisteren zoals de meeste mensen altijd denken (“oh dat is inderdaad perfect werkje voor je vriendin, die kan de lijm prima op de stenen leggen zodat jij kunt lijmen”) maar zelf metsen, stenen slijpen met de cirkelzaag, dingen afmeten en monteren. Ik ben verre van perfect en heb Kevin absoluut nodig want zonder hem zou ik het niet kunnen, maar ik kan prima mijn plan trekken daar :) en daar staan de meeste mensen erg van te kijken. Geeft me een klein trots gevoel :)

En vandaag… Vandaag zitten we thuis. Te ontspannen, te chillen en vooral niet te werken. Hoe erg ik ook toe ben aan zulke dagen, ik kan er niet 100% van genieten.

Heel mijn lichaam geeft aan dat ik moet ontspannen, dat ik rust moet zoeken. Ik ben druk in mijn hoofd, druk in mijn lichaam en heb de laatste tijd weer veel pijn. Ik ben korter van tolerantielevel en dat moeten collega’s en vriendlief regelmatig ontgelden. Ik kan minder hebben merk ik en dat komt omdat er gewoon erg veel in mijn hoofd zit en ik geen rust vind. Ik sta ’s morgens, met pijn, op en ga pas weer zitten wanneer ik om 21:00 het eten op tafel zet. Alle uren daartussen sta ik mentaal en fysiek ‘aan’. Geen wonder dat mijn lichaam toe is aan een beetje ontspanning en toch kan ik vandaag, wanneer het opgedrongen wordt, er niet optimaal van genieten. Ik lig hier rustig op de bank en kan alleen maar denken aan hoeveel werk we nìet doen vandaag. Aan hoe we er vandaag de ramen nìet in gaan hebben en aan hoeveel werk we weer moeten laten liggen.

Gelukkig hebben we 2 extra dagen gepland. Kevin heeft maandag en dinsdag verlof in gezet en ik heb halve dagen verlof zodat we toch nog even een flinke spurt kunnen gaan maken.

Zou het ons gegund zijn om op zijn minst de ramen te vervolledigen? Zodat ze deze volgende week kunnen komen opmeten?