Blog 41: Wanneer de wekker wint

Zondag 18 oktober 2020

De wekker gaat weer om 7u vanmorgen af. We besluiten vandaag iets rustiger wakker te worden als gisteren, het is immers zondag, en dus drukken we de wekker op snooze stand. Dit riedeltje herhaalt zich een paar keer en wanneer ik mijn ogen open en mezelf probeer wakker te houden zie ik dat het ineens al bijna 9u is! :o We hebben ons verslapen! Blijkbaar streeft de wekker ernaar om je binnen het uur wakker te krijgen en geeft hij na dat uur de moed op.. Hij had zichzelf uitgeschakeld en dus zijn wij daarna natuurlijk weer als 2 blokken in slaap gevallen.

Hoog tijd voor ons om wakker te worden en onze luie lichamen naar de bouw te slepen.

Op de bouw is het aan Kevin om zich eerst bezig te houden met het uitzetten en boren van de volgende rij spouwankers en terwijl hij zich daar mee bezig houdt zet ik mezelf aan de cirkelzaag en maak ik een grote voorraad van ‘stukjes’ die we doorheen de dag gebruiken tijdens het lijmen.

Wanneer hij zover is gooien we weer een aantal volle kruiwagens naar boven zodat de stenen op de stelling aangevuld zijn en dan gaan we lijm maken voor het echte werk.

Ik heb vandaag, in tegenstelling tot gisteren, erg veel moeite met mijn stenen. We komen op dit moment wel weer op ongeveer kniehoogte te werken dus dat werkt een heel stuk fijner, maar de nieuwe batch stenen die geleverd is heeft echt veel kromme stenen ertussen zitten die echt niet gemakkelijk leggen. Of ze komen aan de voorkant omhoog, of ze komen aan de rechterkant veel te hoog en de linkerkant veel te laag of ze zijn gewokkeld en doen het beide. Een echt knutselwerkje dus om deze stenen netjes te leggen en sommige zijn zelfs zo krom dat we er niet eens aan beginnen. Dit komen, tot Kevin zijn grootste ergernis, op mijn stapel ‘rejected’ :P.

Het lijmen gaat vandaag iets trager dan gisteren. We hebben redelijk veel bijkomende werkjes die weer erg veel tijd in beslag nemen en een daarvan is stenen bijleggen op de stelling. Op een of andere manier hebben we erg weinig stenen telkens klaar liggen en zijn we continue aan het zoeken naar de juiste stenen om te kunnen gebruiken. Het heeft natuurlijk niet zoveel zin als we de stenen steeds moeten gaan zoeken en dus besluiten we om maar weer een groot deel van de voorraad naar boven te gooien.

Het klinkt gemakkelijker als het lijkt en hoewel mijn gooi kunsten vandaag prima in orde zijn voel ik aan heel mijn lichaam wat deze beweging voor impact op mij heeft. Ik moet natuurlijk per kruiwagen ongeveer 50/60 stenen naar boven gooien waar Kevin op ongeveer 4 meter hoogte op mij zit te wachten. Dat is hoger als je denkt en dus kost het me redelijk veel moeite om de stenen in een constante flow naar boven te gooien.

Ik voel het in mijn schouders en mijn bovenarmen maar ook voornamelijk in mijn rug. Ik heb natuurlijk nog altijd veel problemen met de pijn in mijn rug en deze bewegingen zorgen ervoor dat ik ’s avonds nergens meer ben zonder mijn pijnstiller en mijn kruikje. Ik heb het er wel voor over hoor om de stenen op deze manier naar boven te krijgen want wanneer ik ze via de ladder naar boven moet brengen kost me dat véél meer moeite.

Omdat we een race tegen de klok aan het rennen zijn (kortere dagen en herfst dus veel regendagen) moet ik mezelf erbij neerleggen dat mijn ‘zondagen-werken-we-niet-zo-lang’ dagen voorlopig tot aan zijn eind zijn gekomen. We hebben elk uurtje droog daglicht nodig en dus werken we ook vandaag door tot het bittere einde. Wanneer de zon zich weer verbergt achter de wolken en het licht minder en minder wordt snellen wij onze laatste werkzaamheden erdoor en hoop ik dat ik geen voegen ben vergeten uit te krabben.

In het licht van de lantaarnpaal die voor ons huis staat, maken we de materialen schoon en ruimen we de spulletjes netjes op in de container en dan mogen we weer naar huis toe. Onder tussen is het toch stiekem weer 19:30 en stiekem hoop ik op nog een rustig avondje waarin ik probeer om toch een beetje te kunnen opladen voor weer een nieuwe werkweek.