Blog 40: De gevelstenen vliegen in het rond

Zaterdag 17 oktober

Het is eventjes stil geweest op de blog maar dat had zo zijn goede redenen. Door overwerk op mijn dagelijkse werk, de bouw, extreme vermoeidheid en de onvermijdbare dagdagelijkse huishoudtaken is het de afgelopen tijd redelijk veel geweest voor me. Noem het de herfstdip maar ik had er last van. Ik had de puf (en de tijd) niet om mijn hoofd bij mijn blog te hebben en kon er me niet toe zetten tot het bijschrijven van mijn verhalen.

Is er veel gebeurd? Ja en nee. We zijn natuurlijk niet stil komen te zitten (op een enkele regendag na) en zijn elke dag blijven doorwerken. Zeker Kevin die de laatste tijd behoorlijk wat werk verzet door vroeger te beginnen op zijn werk waardoor hij vaak al rond 15/15:30 op de bouw is. Dat zijn lange dagen die hij maakt en toch hoor ik die jongen nooit niet klagen. Verschil moet er zijn zeker :P

Omdat we de eerste week nàdat de mannen voor de 2e keer zijn gekomen niet veel konden lijmen ivm het weer (en de te lage stelling) hebben we ons eerst bezig gehouden met alles bij te werken en klaar te maken voor een volgende metselwave. We moeten natuurlijk zorgen dat de stelling hoger kwam te staan (wat Kevin samen met Brent in een aantal avondjes heeft gedaan) en daarna moesten we de profielen voor de laatste keer verhogen. Dat brengt stiekem erg veel werk met zich mee waar we de komende 2 weken zoet mee zijn geweest.

Voordat de profielen omhoog konden moest er eerst op het dak een dakrand gemetseld worden zodat we de stellatten van de profielen daarop konden bevestigen. Van maandag tot en met zaterdag zijn we dan ook bezig om tussen de buien door de Ytongblokken te plaatsen. Omdat ik niet zelf kan metselen zorg ik ervoor dat Kevin weinig extra werkjes moet doen zoals het klaarzetten van de blokken, het opvullen van de voegen, het halen van eventueel materiaal en het maken van de mortel. Hoewel… Dat kun je ook beter niet aan mij vragen want nu we speciale mortelolie gebruiken wat de mortel soepeler maakt, krijg ik ineens mijn mortel ineens niet meer vast genoeg haha. Hij blijft enorm waterig en hoe meer cement en zand ik er ook bij gooi ik krijg het niet fatsoenlijk.

Wanneer Kevin mij komt helpen blijkt ook dat het zand behoorlijk nat is doordat het buiten heeft gelegen en daardoor is het moeilijker om de cement vaster te krijgen. Je gooit er immers telkens nieuw vocht bij. Als Kevin dat 5 minuten later opgelost heeft sjouwt hij als een echte werkman de emmer cement op zijn schouder, via de ladder het dak op en metselt hij de blokken 1 voor 1 met uiterste precisie op het dak.

We hebben redelijk wat moeite om de eerste rij uit te nivelleren want tijdens het leggen van de welfsels zijn er verschillende diktes gebruikt waardoor ons dak dus niet egaal is. Er is 1 dikke welfsel gebruikt om de grote overspanning van de woonkamer en vide te kunnen dragen en deze steekt een dikke 5 centimeter boven de druklaag uit. Dat wil zeggen dat we daar de blokken deels moeten inkorten om toch alle blokken op gelijke hoogte te krijgen en daar kruipt meer werk in als we verwacht hadden.

Gelukkig zijn de blokken erg zacht en zagen we er met de handzaag (want de slijptol het dak op dragen kostte meer moeite :P) redelijk gemakkelijk stukken af.

Wanneer na een week avonduurtjes werken de dakrand er dan op staat kunnen we samen met papa de profielen verhogen. We kiezen ervoor om de profielen met een lijmklem (of een sergeant zoals Kevin ze noemt) te bevestigen aan de gevelsteen en er achteraf blokken in te friemelen. Volgens papa kost het anders redelijk veel zaag/timmerwerk om er andere stevige framen (frames?) voor te maken en dit is een simpele ‘quick fix’ die ons veel tijd zou besparen. Nu is het echter achteraf even goed kijken hoe we de ontbrekende steen er fatsoenlijk in manoeuvreren.

In de tweede week ( we zitten nu in de week van 12 oktober) kunnen we dan eindelijk weer gaan lijmen. De stelling is verhoogd, de profielen zijn op maximale hoogte gezet en alle metsers lijntjes zijn uitgezet met de lazer. Klaar om weer van start te gaan en ik heb een soort van second wind gekregen. Omdat we nu voorbij onderkant ramen zijn is het slechts een kwestie van nu even flink gas geven zodat we de raam kaders erin hebben zitten en deze kunnen worden afgemeten. Dat zou betekenen dat we nog een goede twee weken even flink gas moeten geven waarna we alles even kunnen laten voor wat het is en een ander taakje kunnen oppakken: het dak.

Ik heb zin om gas te geven en we werken dan ook ’s avonds in de late uurtjes hard door tot de zon het ons niet meer gunt en besluit te gaan slapen. En dat moment komt helaas eerder en eerder. Waar we in de zomer met gemak tot 21u konden doorwerken gaat dat helaas nu lang niet meer want om een uur of 19 is het echt gedaan met het daglicht en kunnen we niet verder.

Dat heeft als voordeel dat ik iets meer ‘vrije’ tijd heb om het huishouden te kunnen doen maar dat heeft ook als groot nadeel dat we op de bouw een heel pak minder werk kunnen verrichten.

Ondanks dat werken we er gemiddeld op een avond toch nog een emmer lijm van 15 kilo doorheen wat ons ongeveer één rij (achtergevel, linkergevel en voorgevel) gelegde stenen oplevert. Niet mega veel maar wel doorheen de week dus 5 rijen stenen. Wat echt niet slecht is.

Als het weekend nadert besluiten we er een lang weekend van te maken. Niet een verlengd weekend maar wel eentje waarin we extra hard gaan werken en dus gaat om 7u de wekker af, staan we (bijna meteen) op en haasten we ons naar de bouw zodat we lang kunnen genieten van het gegeven daglicht.

We beginnen de dag met het plaatsen van enkele missende delen isolatie en het afplakken daarvan maar al snel besluiten we dat we gewoon lekker moeten beginnen met lijmen. Stenen regelen we straks wel en bijkomende klusjes ook. Nu even meters maken en dus gaan we gewapend met al onze materialen de stelling op, zetten we een muziekje op en gaan we aan de slag.

We hebben niet gek veel stenen meer op de stelling liggen en we zullen dus na de eetpauze eerst moeten zorgen dat deze weer aangevuld worden. Dat is niet gemakkelijk want nu de vloer van de stelling op 4 meter hoogte zit is het goed mikken en hard gooien om de stenen omhoog te krijgen.

Laat mikken nu normaal gesproken niet mijn sterkste kant zijn… En toch… Ik gooi beter dan Kevin en hij vangt de stenen dan weer veel beter als ik en dus hebben we onze taken snel verdeeld en sta ik onder aan de stelling met een volle kruiwagen de stenen 1 voor 1 omhoog te gooien.

Het is lastig mikken en heel af en toe vliegt er eens een steen uit de bocht maar over het algemeen hebben we samen de smaak aardig te pakken.

Af en toe verlies ik mijn focus voor een minuut omdat er ineens lachende wandelaars voorbij komen die ons met ingehouden plezier staan aan te kijken en dan kan het wel eens zijn dat er een steen ineens totaal de verkeerde kant op schiet; eentje zelfs zo scheef dat hij recht tégen de gevel aan vliegt! :o

Mijn hart slaat een slag over, stopt vervolgens helemaal met slaan en besluit pas weer te gaan kloppen wanneer ik zie dat er (zo op het eerste oog) geen schade aan de gevel zit. Heel even slaak ik een diepe zucht van verlichting maar ik besef me heel goed dat dit heel anders had kunnen uitpakken en dus moet ik er echt voor zorgen dat ik mijn stenen goed probeer te mikken. Als ik nu schade maak aan de gevel heb ik het, zoals mijn vriendje dat altijd zo mooi verwoord, vlaggen… én ik denk ook dat ik, terecht, een heel boos vriendje zou hebben :o

De rest van de dag komt Carla ons helpen. Terwijl wij de stenen omhoog gooien verdeeld zij de stenen over de stelling en helpt ze ons met het maken en pompen van de lijm op de stenen. Ze zorgt dat er genoeg van alles is en dat we kleine werkjes niet zelf hoeven te doen. Altijd fijn om een set extra handen ter beschikking te hebben!

We werken vlotjes maar niet snel genoeg vandaag. Bij de nieuwe batch stenen die geleverd is hebben we erg veel ‘last’ van scheve stenen en zowel Kevin als ik hebben moeite met het netjes leggen van deze stenen. Ze zijn zo krom dat we veel moeite moeten doen om ze netjes te plaatsen en er komt erg veel lijm tussen de voegen naar buiten. We moeten het toch doen met deze stenen en dus werken we samen, in stilte, verder.

Het is een lange, intense dag geweest maar we zijn lekker opgeschoten met een eindstand van bijna 4 volle rijen. Klinkt niet als veel maar we zijn er wel blij mee.

Wanneer het daglicht dan besluit volledig weg te gaan krab ik de laatste restjes nog uit de voegen onder begeleiding van mijn zaklampje en wanneer alles schoon en opgeruimd is, is het voor ons tijd om lekker naar huis te gaan. De klok slaat weer 19u voorbij en het is tijd voor voedsel. Morgen weer een drukke dag voor ons :)