Blog 37: Wàt een dag... Goed georganiseerde hectiek.

Zaterdag 19 september

Wat een dag… laten we beginnen bij het begin (*typt ze terwijl ze neuriet ‘let’s start at the very beginning’). De hele week bestaat uit het klaarmaken van alle spullen, materialen en de bouwwerf zelf voor vandaag. De dag waar ik al een aantal weken zo hard naar uit heb gekeken. Maar voordat het vandaag was moest er nog veel gebeuren. Zo moesten er overal nog isolatieplaten geplaatst worden (en natuurlijk vastgezet worden :) ) en er moesten overal genoeg mets-lijntjes op de profielen staan waarvoor we eerst weer de laser moesten regelen om overal de juiste hoogte te kunnen nemen (waarbij we er ook nog eens achter kwamen dat deze dus nìet overal overeenkwamen en wat dus ook weer opgelost moest worden) en er moesten genoeg materialen zijn en ruimte voor als alle werkers vandaag bij ons zouden zijn. Een week vol werk en dus wordt er weinig gelijmt maar wel veel werk verricht.

En als ik dan na een week stressen eindelijk op vrijdagavond mijn ogen sluit is het al snel, heel snel, zaterdagochtend en staan we, redelijk fris maar wel fruitig om 7:30 op de werf.

Chris volgt niet heel veel later en samen maken we de laatste voorbereidingen voor vandaag. De geleverde zakken lijm worden aan de kant gelegd, er wordt nog wat extra ruimte gemaakt en de laatste spouwankers worden in de isolatie geklopt. Alles is nu gedaan (denken we) zodat de mannen daar geen tijd aan verliezen en gelukkig maar want niet heel veel daarna rijden er 2 werkbusjes ons terrein op. 6 man sterk stappen ze uit de bus en nog maar zonder heel veel poespas en vragen beginnen de mannen al gelijk met werken.

Ik ben in eerste instantie redelijk overweldigd. Er zijn zóveel mannen nu die allemaal kris-kras door elkaar lopen (en toch precies weten wie/hoe en waar wat moet doen) met materialen en benodigdheden voor vandaag. Ik leg eerst samen met wat andere mannen de stellingmaterialen van papa aan de kant zodat hun stelling opgezet kan worden en dan wordt alles klaar gemaakt om te beginnen met lijmen.

Er is een duidelijke afspraak onderling bij hun want iedereen weet wat hem te doen staat. Er zijn 4 metselaars mee en 2 mannen die ervoor gaan zorgen dat er stenen genoeg zijn, dat er stukjes gezagen worden waar ze nodig zijn en dat er lijm wordt gemaakt. De zogenaamde ‘opperman’. Eigenlijk zijn het gewoon 2 handige Harries die erg veel 'rondom' taken uitvoeren waardoor de metselaars hun werk onafgebroken kunnen doen.

Gelukkig communiceren de werklieden onderling erg goed met elkaar want voor Kevin en mij is het moeilijk om met ze te praten. De aannemers praten goed Nederlands en die verstaan we prima maar de werkers zelf praten geen of gebrekkig Nederlands (eentje wel Engels) waardoor het ooit moeilijk is om elkaar duidelijk te maken wat ze nodig hebben of wat ze willen.

Maar het zijn echte rotten in het vak want ook dat houdt hun niet tegen om met ons te ‘praten’ al dan niet in handen en voetenwerk.

De ochtend is voor mij heel hectisch en ik weet ook niet goed wat mijn plaats is vandaag. Normaal weet ik prima wat er van mij verwacht wordt en wat ik moet doen maar nu gebeurd er om mij heen zoveel dat ik spontaan niet meer weet wat ik zelf moet doen. Alles loopt als een ge-oliede machine en ik pas er precies niet tussen. Ik ga me maar bezig houden met het afplakken van de isolatieplaten want ik denk dat het beter is als ik Kevin niet ga vervelen met mijn hectische hoofd. Hij krijgt al van alle kanten vragen en opmerkingen naar zijn hoofd gegooid en ik zie de stress in zijn ogen als hij er dan ook nog eens achter komt dat 1 profiel nog niet in orde is.

Ik neem wat afstand, beter voor hem en beter voor mij, en begin maar wat te prullen aan de rechterkant van het huis.

Dan niet veel later heeft iedereen zijn draai gevonden en zijn we weg. Iedereen weet wat hem te doen staat en alle mannen hebben zich ontfermd over een stuk van de gevel en ik zie de stenen letterlijk rond mijn oren vliegen.

De muur schiet omhoog en voor we het weten is het al middag en liggen de eerste volledige rijen al op de muur. Tijd voor voedsel!

Ik ga voor iedereen een lekker broodje kebap halen die we in de schaduw aan de rechterkant opeten. Het is ondertussen erg warm in de zon en de 27°C voelt enorm heet aan. Ik bedenk me ineens dat hoewel die mannen de lucht in schieten ze wellicht helemaal niet denken aan het uitkrabben van de voegen.

Ik vraag Kevin hoe en of er uberhoupt afspraken zijn gemaakt over het uitkrabben maar hij verteld me dat dat nog niet het geval is en dus ontferm ik me over die taak. Het is hoognodig om te beginnen met krabben want met deze warmte droogt de lijm erg snel uit en ondertussen zijn er al een 5tal rijen gezet en heb ik heel veel achterstallig werk weg te werken.

Ik probeer iedereen zo min mogelijk in de weg te zitten terwijl ik de rijen uitkrab. Het is eigenlijk al een beetje te laat want de lijm is al behoorlijk aan het uitharden maar ik werk mijn weg achter de harde werkers aan en wanneer zij besluiten om aan de schaduwkant van het huis te gaan werken heb ik vrij spel aan de linkerkant.

Ik heb nu 7 rijen uit te krabben en dat duurt langer als ik graag had gewild. Het zijn veel rijen, er is veel ‘gemorst’ want met het nieuwe pompsysteem is het moeilijker doseren omdat we geen van allen er ooit me hebben gewerkt, en dus veel ‘outcome’ in de voegen. En de warmte werkt ook niet mee.

Ik werk zo snel als ik kan en zo precies als ik kan maar het duurt erg lang voordat ik eindelijk klaar ben met de voor –en achterkant en de linkerkant van het huis. Nu enkel de rechterkant nog.

Terwijl ik daaraan begin zijn de mannen beneden alles aan het opruimen. De klok heeft na 17u geslagen en het wordt hoog tijd voor ze om lekker naar huis te gaan en weekend te gaan vieren. Alles wordt netjes schoongemaakt en opgeruimd en materialen worden gelegd op de plaats waar ze vandaag zijn gekomen. Alsof ze er nooit zijn geweest, zo laten ze ons achter. Buiten dat er natuurlijk ineens rondom rond meer dan 7 rijen extra staan :).

Als alle harde werkers in hun busje weg rijden staat ons enkel nog het krabben van de rechtergevel te wachten. Ik ontferm me daarover terwijl Kevin aan het prullen slaat met de isolatieplaten en een goede 2,5 uur later kunnen we dan eindelijk om 20u onze biezen pakken.

Het is tijd om weer naar huis te gaan. Meer dan klokje rond gewerkt vandaag en het is tijd voor wat bankzaken :)