Blog 36: Een kleine verzakking..

Zondag 13 september

En toen was het alweer zondag. De laatste dag van het weekend en waar is de tijd gebleven? We hebben beide wat moeite met uit bed rollen maar rond 9:00 zijn we dan toch onderweg. We beginnen gelijk vandaag met lijmen en aangezien er een vloek zit op de 15 kilo maken we in het begin maar 10 kilo lijm. Kevin gaat verder aan de achterzijde van het huis en ik begin aan de linkerzijde van het huis. Gisteren ben ik daar gestopt en nu kan ik deze rij mooi verder afmaken.

Wanneer ik ongeveer halverwege ben en mijn zak met lijm op is loop ik naar achteren op de stelling om mijn zak terug te vullen. Kevin hoor ik stilzwijgend vloeken en mopperen en ik vraag me af wat er aan de hand is. Het enige antwoord wat hij me kan geven is: “ik weet het niet, ik ben niet op mijn gemak”. Omdat ik dacht dat hij gewoon nog wakker moest worden en daarom wat humeurig is besluit ik maar om hem met rust te laten en gewoon mijn nieuwe lijm te pakken.

Juist wanneer ik weer weg wil lopen staat hij boos op, gooit hij zijn spatel op de grond en zegt hij gefrustreerd dat er íets niet klopt.. Hij kan er de vinger niet op leggen maar zijn stenen leggen niet lekker en de voegmaat die we normaal aanhouden van 5,5 cm klopt niet. Hij komt maar op een gammele 5cm wat wil zeggen dat de vorige rij stenen een halve cm te hoog gelegd zou zijn… Dat is erg straf en dus móet er haast wel iets mis zijn met het koord.

Het probleem is alleen dat hij het koord al zeker 2x heeft nagekeken en ze zitten mooi op de lijntjes welke zijn uitgezet met de lazer… Die kunnen dus niet verkeerd zijn… En toch blijft zijn onderbuik gevoel hem zeggen dat hij niet op deze manier verder mag lijmen.

Ik zie aan hem dat het hem frustreerd want hij kan de puzzel niet in elkaar zetten. Alles klopt, en toch klopt het niet… Waar zit de fout?

Niet gek veel later is zijn aandacht bij de profielen die we uitgezet hebben. Hij vraagt zich af of daar misschien een fout is gekomen omdat we afgelopen week de stelling hebben geplaatst. Een van de mogelijkheden is dat we perongeluk tegen de profielen hebben gestoten met de ijzeren buizen en deze nu niet meer goed hangen. Het probleem is alleen dat we dat niet 100% zeker kunnen weten zonder de lazer.. en laten we die nu toevallig dit weekend niet ter beschikking hebben.

Ik ben al bijna bang dat heel onze zondag om zeep gaat zijn. Als we niet kunnen vertrouwen op de profielen en dus de uitgezette lazerlijnen dan kunnen we niet lijmen. Dan zouden we onze gevelsteen ‘op het gevoel’ aan het zetten zijn en dat mag natuurlijk niet. De kans dat we dan hogerop op een groot verschil uitkomen is heel groot en dat zou veel grotere problemen met zich meebrengen.

Uiteindelijk besluiten we om de koorden een aantal rijen terug naar beneden te zetten (op een rij waarvan we zeker zijn dat die vóór de stelling gezet zijn…) en daar op de steen te kijken of het koord nog goed staat.

Dat blijkt niet zo te zijn… Dat is niet goed, het koord staat te laag en dat wil zeggen dat de profielen gezakt zijn. Kevin voelt aan het profiel en het blijkt dat er inderdaad speling op staat. Niet goed! Het profiel zou absoluut niet mogen bewegen om oneffenheden in de gevel te voorkomen. Gelukkig is de gevelsteen na controle nog steeds wel 100% waterpas en daarom leggen we alle spullen aan de kant en is onze eerste prioriteit om de profielen te verstevigen.

Terwijl Kevin zijn vakkundigheid in de profielen steekt kijk ik op de stenen of het koord al ‘goed’ staat. Het koord zou precies aan de bovenrand van de steen moeten uitkomen en wanneer Kevin het profiel een klein beetje omhoog heft is dat ook zo. Hij verankerd de profiel en dan zit hij muurvast. Die gaat geen kant meer op. Dan kunnen we na een uurtje stoeien met profielen weer verder met het lijmen, maar voor de zekerheid gaan we toch nog maar eens de lazer regelen zodat we alles kunnen na meten voor volgend weekend. Dan móeten ze goed staan.. Big plans coming!

Na de lunch zetten we ons werk verder en lijmen we met zijn 2e in rust en stilte naar elkaar toe. Het is warm vandaag en ik voel de zon, via de isolatieplaten, op mijn rug branden. Dat wordt weer een mooie verkleuring straks.. Ik heb vandaag moeite met op mijn knieën te werken omdat ze behoorlijk beurs aanvoelen van gisteren maar het lijmen zelf gaat best lekker. Ik begin er ondertussen echt gemakkelijk in te worden en het leggen van de stenen gaat me steeds beter en beter af. Voor ik het door heb is de lange rij af en mag ik weer aan de voorkant gaan knutselen. Ik verhoog de koorden, laat Kevin ze nakijken, en pruts mijn weg verder aan deze kant van het huis.

Wanneer de middag ver gevorderd is en de lijmemmer leeg is vraagt Kevin aan mij of ik nog een emmer nieuwe lijm wil maken. Zondag is mijn ‘niet-te-lang-werken-dag’ en aangezien het al 16u is besluit ik om niet nog een nieuwe emmer te maken. Dat zou ons ver over 18u brengen eer we die leeg hebben en voordat we het dan weten is het weer 19u tegen dat we thuis zijn. We gaan dus langzaamaan zorgen dat deze werkdag ten einde kan komen en om het werk komende week wat gemakkelijker te maken gaat Kevin nog gauw wat spouwankers boren terwijl ik alle voegen nakijk en waar nodig uitkrab. Het ziet er proper uit en hoewel ik het nog spannend vind om van de week te kijken of het profiel nu wel echt 100% staat ben ik heel tevreden over het resultaat. Het enige jammere is dat ik graag in het begin had gekunnen wat ik nu kan. Hoe hoger we gaan, hoe beter we worden en dat is te zien. De onderkant van de gevel heeft veel meer schoonheidsfoutjes en het is jammer dat juist die op ooghoogte zitten. Hoe gemakkelijk zou het wel niet zijn als we aan het dak hadden kunnen beginnen en onze weg naar beneden hadden kunnen werken... :P