Blog 28: Cathy en het pur disaster...

vrijdag 14 augustus

En zo belanden we weer op vrijdag. Een week stelt niks meer voor en zeker in het verlof gaat het onwijs snel. Ik heb totaal geen benul meer van dagen of uren en leef de laatste paar weken vooral in het moment.

Omdat we al een aantal weken klokje rond werken zijn we allebei enorm vermoeid. Het duurt dan vandaag ook even voordat we beide actief genoeg zijn om rond 8:30 naar de bouw te gaan.

Vandaag gaan we verder met de isolatie achter het huis.

We lopen al ver achter op onze planning, Kevin is me al zachtjes aan het voorbereiden dat we zelfs eind september niet gaan halen, en dus moeten deze ijzers koste wat het kost zo snel mogelijk af zijn. We zijn beide behoorlijk klaar met dit projectje en zelfs Kevin begint er tegenop te zien. Het zijn slopende dagen geweest en het werk is deze week niet zichtbaar vooruit gegaan. Alles wat we gedaan hebben is nu verwerkt in het raam en hoewel het er mooi uitziet kun je er natuurlijk aan de buitenkant niet aan zien hoeveel uren werk er in hebben gezeten.

Ik pols of we misschien niet de verkeerde beslissing hebben gemaakt door het metselwerk zelf te willen doen en hij beaamt dat hij het in het vervolg inderdaad zou uitbesteden. Er kruipt enorm veel tijd, werk en inspanningen in en het is bizar veel werk. We zijn nu al 4 weken fulltime bezig met de gevelsteen en zijn nog niet eens op het verdiep aangekomen. We beseffen dat er nog minstens zoveel uren in gaan zitten en dat zijn uren die we eigenlijk niet hebben.

We hadden zò graag het huis dit jaar wind en waterdicht willen hebben. En we hadden zo graag de zonnepanelen dit jaar nog geplaatst zodat we recht hebben op de terugdraaiende teller, maar ik begin er langzaamaan de hoop in te verliezen. Ik vrees dat we de tijd niet gaan hebben om het allemaal via deze planning te gaan doen en ik verlies zelfs af en toe de hoop dat we volgende zomer kunnen intrekken.

Allemaal dooddoeners op het werk trouwens, want ik wordt er behoorlijk weemoedig van. Laten we teruggaan naar in het moment leven en gewoon steen per steen dit huisje op te bouwen. We zullen wel zien..

Nadat ik Kevin dit keer (normaal is het andersom haha) gerustgesteld heb gaan we verder met werken. Het is vandaag ‘maar’ 28°C maar wanneer we met onze ruggen tegen de zon in staan naast de reflecterende isolatieplaten is het toch immens warm. Ik voel mijn rug gewoon met de minuut meer verbranden en ik weet nu al hoelaat het gaat zijn vanavond. Dat wordt slapen op mijn buik :P

Ik moet me vandaag bezig houden met het afpurren van de isolatiegaten die Kevin gemaakt heeft voor de beugels van het ijzer en ik bedacht me dat het een goed idee zou zijn (dat bedacht ik me gisteren al en toen werkte dat ook) om de gaten die ik vol gepurd had direct dicht te plakken met reflecterende zilveren tape zodat de pur niet te fel zou kunnen gaan uitzetten en ik dus morgen minder werk zou hebben met het wegsnijden van de ‘blob’ pur die op de platen zouden plakken.

Met de pur die we gisteren gebruikt hebben ging dat ook perfect.

Deze pur was er niet eentje die heel fel uitzette en dus hield de tape de pur prima op zijn plek. Helaas was die specifieke pur de laatste bus van zijn reeks en dus moesten we werken met een andere soort pur. Wist ik veel dat deze pur gígàntisch uit zou zetten… En terwijl ik mijn zilveren folietjes aan het plakken ben begint er uit elk vrij hoekje en gaatje pur te lekken.

Oh nee… HELP! Ik weet van ellende niet waar ik het zoeken moet want de pur mag absoluut niet naar onderen vallen! Het zou dan terecht komen op de gevelsteen en dat zou voor altijd een vlek blijven. Shit, shit, shit… Help… Ik haal het rechts weg maar dan komt het er links weer door, dan probeer ik een extra folie te plakken maar dan zit ik vervolgens helemaal onder de plakkerige pur. Nog eens rechts weghalen, links weghalen en dan ineens zie ik aan de onderkant een dikke blob uitsteken.

Oh hemel, hoe ga ik dit fixen!

Als vanzelf stopt het een keer met uitzetten en ik bedenk me dat, als ik nu wacht met het proberen weg te halen van de natte pur, en hij droogt uit, ik de pur veel gemakkelijker weg kan halen.

Gelukkig lijkt de pur niet naar beneden te vallen en dus wordt dat mijn strategie.

De volgende gaten worden niet direct afgeplakt maar daarmee wacht ik beter tot ze goed droog is :P

In de middag lijmen we nog een aantal rijen en ik laat Kevin lekker lijmen. Hij kan na zijn inspanningen van afgelopen dagen wel een ‘niet nadenken’ klusje gebruiken en hij is er ook zichtbaar dankbaar voor. Dat had hij even nodig :)

Wanneer we de laatste lijm in de spuitzak hebben zitten besluiten we dat het vandaag best een keer eerder gedaan mag zijn. Het is de laatste lijm dus we hebben nog een kleine 15 minuten werk (en daarna nog het uitkrabben en opruimen uiteraard = nog eens 15 min werk minstens) en ik verwacht dat het ongeveer 15:45 gaat zijn. Kevin daagt me uit en zegt dat hij denkt dat het later gaat zijn. Hij gaat voor 16:15. Met een lach op zijn gezicht kijkt hij me aan terwijl hij zijn telefoon uit zijn zak haalt. Hij schiet in de lach, toont me zijn telefoon en ik weet haast niet hoe ik moet reageren. Het is al bijna half 6! En wederom is onze rustdag ons dus niet gegund :P

Wie weet kunnen we morgen of zondag nog eens een poging doen :P