Blog 27: En dan ineens zit er een gat in de gevel...

Donderdag 13 augustus

De dagen zijn vroeg, lang en warm en ook vandaag gaat daar geen uitzondering op zijn. Het weer voor vandaag is wederom voorspelt op ‘tropisch’ en ik verwacht dat het weer een pittige dag gaat zijn.

Ik begin meer en meer moeite te krijgen om ‘zin’ te hebben in het werk. De vermoeidheid begint parten te spelen en het project gevelsteen duurt me te lang. Vandaag is zo’n baaldag en ondanks dat ik het niet probeer te laten merken heeft Kevin natuurlijk direct door dat er iets speelt.

Ik biecht op dat ik vandaag gewoon echt geen zin heb om naar de bouw te gaan. Ik zou zò graag gewoon verlof hebben en leuke dingen doen maar het zit er niet in voor nu. Nu hebben we andere prioriteiten en hoezeer ik ook verlang naar mijn gewone leven, naar sporten en leuke dingen doen in vrije tijd, hoe meer ik besef dat we ons voorlopig geen vrije dagen kunnen veroorloven.

Hard werken it is en dus pakken we onze spullen weer in en vertrekken we naar de bouw.

Het is warm buiten maar wel een stuk bewolkter. Fijn, even uit de zon kunnen werken en omdat Kevin ondertussen klaar is met het lijmen van de speciale stenen mag hij zich nu gaan bezighouden met het snijden van de speciale stukken isolatie.

De L-ijzers zitten bevestigd met haken aan de betonnen balk boven de raam. Maar natuurlijk mag je niet zomaar een heel stuk isolatie overslaan en dus moeten die haken uitgesneden worden uit de isolatieplaten en uiteindelijk opgevuld worden met luchtdichte pur. Echt een werkje voor mij :)

Als ik klaar ben met mijn eerste emmer lijm komt Kevin naar me toe: “kom eens even mee kijken als je wilt” zegt hij en de enige vraag die bij me oprijst is: “ohjee, wat heb ik nu weer gedaan…”. Wanneer ik mijn ongerustheid uitspreek vertelt hij me met een ijzeren gezicht dat het niet iets is wat ik gedaan heb en mijn ongerustheid groeit nog een beetje meer.

Hij neemt me mee naar de grote schuifraam achter aan het huis, daar waar we al de hele week aan het werken zijn om de L-ijzers en de speciale stenen te plaatsen, en laat me zien dat 2 speciale stenen (die al lang en breed zijn gelijmd en dus zijn opgedroogd) zijn afgebroken. Nu zitten er 2 grote happen in de steen en is het ijzer heel zichtbaar in de gevel… Dat ga je dus voor altijd blijven zien… Ik baal en Kevin baalt nog harder. Hoe kan dit nu afgebroken zijn? En nog liever: hoe gaan we dit oplossen.

Ik kan proberen om het ijzer te ‘verven’ net zoals ik dat bij de voorste raam heb gedaan. Maar dat lost het gaten probleem niet op. Kevin oppert dat hij ook kan proberen om de stenen los te slijpen en dan gewoon nieuwe te plaatsen maar daar ben ik in eerste instantie niet zo happig op. Als er iets misgaat met het slijpen, of hij raakt per ongeluk een andere steen dan zijn we verder van huis. Veel verder van huis… Maar het zo laten is eigenlijk ook geen optie en dus besluiten we toch maar om voor de sensatie te gaan en met het zweet tussen mijn billen wacht ik af tot ik Kevin hoor zeggen: “ik zei toch dat ik het kon”. Een triomfantelijk gezicht kijkt om de muur en er valt 10 kilo van mijn schouders. Het is hem gelukt! Nu kunnen we er gewoon nieuwe stenen plaatsen en is het opgelost. Pfieuw, wat een verademing zeg!

De rest van de dag bestaat uit het plaatsen van de isolatie en het dicht purren van de gaten.

Stiekem nog een hele taak en wanneer we daar klaar mee zijn (mentaal dan toch ;-) ) dan besluiten we nog even af te koelen in het zwembad voordat de grote donderwolken bij ons aan gaan komen.

Net op tijd komen we uit het zwembad, gaan we lekker naar huis en heb ik nog juist een uurtje de tijd om de wekelijkse boodschappen te gaan halen, want dat was ook erg nodig weer :P