Blog 21: Vakantieblog deel 4 (extra lang)

Vakantieblog deel 4:

De laatste week van ons verlof.. Hoe heeft de tijd zo kunnen vliegen? We zijn nog lang niet zo ver als we graag gewild hadden en hoewel we enorm veel hulp krijgen van familieleden om ons heen hadden we graag ons verlof afgesloten op het verdiep. Nou, daar zijn we nog lang niet haha dus we moeten nog even een inhaalslag maken!

Op maandag beginnen we de dag sterk met zijn 2e. Ik begin weer met hetzelfde riedeltje als vorige week en zorg ervoor dat overal genoeg stenen op voorraad liggen en maak alle voorbereidde stukjes zodat we daar geen tijd en energie meer in hoeven steken gedurende de dag.

Ik heb vandaag niet heel veel tijd op de bouw en dus assisteer ik Kevin waar ik kan terwijl ik een schuin oog op de tijd houd. Ik moet helaas vanmiddag helemaal naar Sint-Niklaas rijden en dat is niet bij de deur. Omdat ik daar tegen het spitsuur moet zijn moet ik zorgen dat ik op tijd aanrijd en dat ik mezelf nog kan douchen natuurlijk.

Ik hoef pas rond een uur of 13 weg te gaan op de bouw maar ik merk dat het niet heel praktisch werkt als je tijdsgebonden bent. Ik ben minder gefocussed, snel afgeleid en bang dat ik me vergis in de tijd. Wanneer het dan 13 uur is laat ik Kevin achter op de bouw en rijd ik naar huis. Hopelijk heeft hij niet teveel hulp nodig vandaag en gelukkig prijzen we onszelf rijk met een extra paar handen vanaf 17u want dan kom Brent altijd langs :)

Op dinsdag en woensdag werken we overdag met zijn 2e. We zijn voornamelijk bezig aan de rechterkant van het huis en we werken elke rij naar elkaar toe. Omdat we ondertussen redelijk op elkaar in zijn gesteld werken we goed samen. Ik weet wat Kevin graag heeft tijdens het werk en hij helpt en ondersteunt mij waar nodig. Het gaat vlot en hoewel we onze dag-topper van 450 stenen niet meer overbrugt hebben (van de week hebben we ergens 7,5 rij stenen gelegd op 1 dag!) wordt de muur hoger en hoger.

Het begint al echt op een mooie muur te lijken en ik krijg steeds meer overzicht op het totaal.

Het is een mooie steen. Hij draagt 3 kleuren waarvan antraciet, paars en oranje. Het gevlamde effect van de oranje kleur is onwijs mooi en waar ik in het begin bang was voor het paarse gedeelte van de steen vind ik dat juist nu een mooi accent van de muur. Het totaal zorgt voor een donkerrode, ruwe steen met een robuust uiterlijk. Ik hou ervan :)

Wanneer Brent op dinsdag en woensdag ons komt helpen neem ik in de avond even wat tijd voor mezelf. Die mannen kunnen prima verder met zijn 2e en ik begin steeds meer en meer nood te hebben aan 'even wat anders'. Het is fijn werk. Moeilijk maar wel leuk. Maar het is wel héél véél werk. En het zijn lange dagen en dat begint me een beetje op te vreten.

Het is tijd voor even wat lol tijdens het werk en dus besluit ik om onze nieuwe bosmaaier uit de doos te halen en onze tuin onder handen te nemen.

Het is niet gemakkelijk! Ik had gedacht dat gras simpel te snijden was maar omdat we het laatste half jaar niks aan onze tuin hebben gedaan is het niet enkel gras meer. Er staat veel onkruid, planten, takken en een dikke laag gras op de ondergrond. De bosmaaier snijdt alles met gemak door maar het zijn enorm veel lagen waar ik doorheen moet.

Ik zie alle sprinkhanen en krekeltjes voor me uitspringen en ook alle spinnen(tjes!) vinden zijn weg. Jeetje! Dat zijn geen kleine spinnetjes! Ik zie een groot geel/zwart beest voor me wegkruipen en hij lijkt niet heel erg onder de indruk te zijn van mij en mijn draaiende bosmaaier. Ik schat het lichaampje, zonder pootjes, al zo'n 2-2,5cm lang en zijn fluorescerende gele kleur zorgt er toch voor dat ik een beetje afstand neem. Imposant dier zeg! Machtig! En later thuis waren we dan toch te nieuwsgierig om niet op te zoeken wat het nu voor spinnetje was. Blijkt gelukkig dat onze wespenspin geheel ongevaarlijk is en enkel het vrouwtje zulke enorm grootte kan aannemen. De man blijft veel kleiner en overleeft de voortplanting niet :P Ik hoop dat ik niet teveel dieren het leven heb ontnomen tijdens mijn bosmaaier-werkzaamheden.

Op donderdag is het tijd voor het eerste L-ijzer. Dit is een ijzeren 'haak' die boven je raam wordt gehangen waar je de gevelsteen op verder kunt zetten. Omdat wij ervoor gekozen hebben om deze te verwerken in onze muur is hij niet zwart geverfd, zoals onze kozijnen zullen worden, maar draagt hij nog altijd de ijzeren kleur van het profiel. Er komt bij ons toch een steen onderaan te hangen dus zichtbaar zal hij nooit zijn.

Het is even zoeken hoe we ze moeten bevestigen in de betonnen balk boven de raam, maar zo slim als Kevin is heeft hij het snel genoeg door en zitten de bevestigingsankers al snel klaar in het beton. Nu is het nog een kwestie van het profiel op de juiste hoogte af te stellen en te zorgen dat hij degelijk vast zit.

Omdat we deze profielen hebben besteld vóórdat we besloten hebben om de spouw 2cm te verkleinen zijn ze eigenlijk iets te groot.. Gelukkig komen we met een kleine aanpassing aan de stenen uit en hoeven we geen nieuwe te bestellen. Dat zou namelijk een achterstand van 2 maanden opleveren en dat is nu tijd die we absoluut niet hebben!

Dit betekend wel dat er, veel, meer werk aan het L-ijzer zit want er moeten stenen speciaal voor op maat gemaakt worden en dat kan Kevin niet met het grote zaagmachine doen maar dit moet met de hand uitgeslepen worden. Een pittig karweitje waar hij best even zoet mee is en wat hem zo af en toe ook volledig tot het uiterste drijft. De stenen breken erg snel wanneer ze zo dun gezagen worden en het is niet gemakkelijk om zo'n kleine steen vast te houden terwijl je ook de slijptol met 2 handen moet vasthouden. Al met al een klusje waarvan ik blij ben dat die 'te gevaarlijk is' voor mij :)

Om het ijzer te verwerken in de muur lijmen we een van de gevelstenen er onder tegen aan. Hierdoor valt het ijzer in de muur en wordt deze onzichtbaar. Met een speciale lijm die onwijs veel draagkracht heeft lijmen we de blokken onderaan tegen het profiel maar al snel zien we dat die 2 centimeter toch voor een probleem zorgt... Want hoewel de onderkant nu niet meer zichtbaar is door de gevelsteen die ertegenaan geplakt zit, de zijkant is nu wel zichtbaar tussen de gevelstenen en wanneer de zon erop schijnt zie je overduidelijk een randje 'ijzer' tussen de stenen zitten.

Niet heel mooi en ook niet naar onze wens, maar de boel weer afbreken is natuurlijk ook geen optie en dus moeten we samen even de breinen bij elkaar zetten hoe we dit het beste kunnen oplossen. Uiteindelijk komen we, na een paar behoorlijk frustrerende minuten omdat we het niet gevonden kregen, uit bij een 'verf' van de lijm. Ik maak met lijm en iets teveel water een dun papje en smeer dit met een heel dun ijzeren spouwspijkertje tussen de gevelstenen. Het mag niet over de stenen uitlopen, want dan is de lijm zichtbaar. Het moet voldoende dekken, anders is het ijzer zichtbaar. Het mag niet teveel opgevuld worden want dan is de voeg zichtbaar terwijl dat bij al onze andere voegen niet zo is. Een breinbreker maar al met al vind ik dat we het goed opgelost hebben en is het achteraf helemaal niet zichtbaar meer. Tenzij je weet dat het er zit ;)

Nu kunnen we boven de ramen ook weer een waterkerende folie leggen (de diba) en dan kunnen we omhoog gaan werken.

Een werkje waar we ons een deel van de vrijdag mee bezig houden.

Wanneer we rond een uur of 12 de zon op zijn heetst beginnen voelen komen besluiten we om naar de rechterkant van het huis te gaan. Daar staat op dit moment van de dag (en de rest van de dag) de zon niet op en daar kunnen we dus in de schaduw werken. Met temperaturen die boven de 35°C uitkomen is dat geen overbodige luxe.

Niet alleen voor ons is dat prettiger werken ook voor de lijm is het geen pretje om in de zon te staan. Deze droogt enorm snel uit en droogt ook mega hard op in de steen. Dit maakt het bijna onmogelijk om goed door te werken want hoewel snelheid nodig is vanwege het uitdrogen van de lijm, moet ook de voeg op tijd worden uitgekrabt. Wanneer deze te lang opdroogt wordt hij veel te hard en is hij niet meer mooi uit te krabben. Prioriteiten maken is dus belangrijk en gelukkig hebben we genoeg handen om alle taken te verdelen.

Het weekend is bewolkter en koeler. Wanneer ik zaterdag buiten kom in mijn korte broek heb ik het zelfs koud! Ik voel bijna een gevoel van schaamte over me heen komen wanneer ik merk dat ik ervan geniet. Wat heerlijk om te kunnen werken zonder 30° op je bol te hebben en wat hebben we, allemaal, een wereld van verschil aan energie en humeur. Het opstaan in de morgen en het wakker blijven in de avond werd afgelopen week zwaarder en zwaarder en ik merkte dat ik met de dag vermoeider werd maar met dit koele briesje op mijn lichaam lijkt mijn energie weer terug te sijpelen. Ik kan er weer, even, tegenaan.

Het weekend bestaat uit het optrekken van de rechter muur samen met Brent. Onwijs dankbaar voor zijn inzet de afgelopen weken werken we verder. De muur komt hoger en hoger en we zijn bijna even hoog als de andere muren en dat wil zeggen dat we deze vakantie af gaan sluiten met een rondom-hoogte van 2 meter. Niet wat we gehoopt hadden, maar ook zeker niet slecht! 1/3 van de stenen zit ondertussen in de gevel en we zijn bijna toe aan het werken op de stelling.

Nu nog een weekje werken en dan nog 1 weekje verlof waarin we moeten gaan knallen. Daar kunnen we nog meters schieten en vanaf daar zal alles gedaan moeten worden in het weekend en de avond uren. De druk is nog niet voorbij en de deadline staat, ondanks verschuiving, nog steeds. We gaan ervoor om ons huis wind en waterdicht te hebben tegen de winter en daar zullen we alles voor doen :) De schouders eronder en gaan!

Het waren 3 intensieve maar mooie weken. 3 weken waarin we samen als koppel maar ook met familie en met vrienden samen hebben gewerkt en letterlijk onze toekomst hebben staan opbouwen.

Het waren zware weken. De ene dag wellicht wat zwaarder als de andere. Weken waarin ik geleerd heb om als echte bouwvakster te werken. Waarin ik heb leren kijken naar de bouw en de bouw heb leren te begrijpen. Weken waarin ik soms best even een helpende hand nodig heb gehad of zelfs een corrigerende hand omdat het toch voor mij een eerste keer was.

Weken waarin we als koppel naar elkaar toe hebben geleefd. Afhankelijk zijn geweest van elkaar en soms best even op onze tongen hebben moeten zitten omdat het even teveel was. Maar ook weken waarin ik extra steun kreeg als ik deze nodig had. Die extra schouder die ik af en toe zo gewenst was en de trotse knuffel als we naar ons huisje keken.

3 weken waarin we in de bloedhete zon hebben staan werken maar ook waarin we tot ons ondergoed natgeregend zijn. Van 35 graden tot 15 graden we hebben het gelijk gezien afgelopen tijd.

Bovenal zijn het 3 weken geweest waar we enorm trots op onszelf mogen zijn op wat we bereikt hebben en weken waarin we er weer aan herinnerd zijn waarvoor we het doen. Het is zwaar, het wordt nog veel zwaarder maar het is alles waard wanneer we hier samen op terug kunnen kijken over een tijdje :) <3