Blog 20: vakantieblog deel 3

Vakantieblog deel 3:

De rest van de week bestaat uit het rechttrekken van de rechter muur. Op dinsdag komen Brent en Chris ons nog helpen en terwijl ik mezelf bezig houd met het lange deel gaan de mannen achter het huis aan de gang met het tussenstuk tussen het grote schuifraam en de grote keukenraam.

Het is weer even wennen om vanaf 0 te moeten beginnen nadat ik mijn voorste muurtje al zo hoog had opgewerkt. Ik vind het lastig om weer vanaf een ander level te moeten kijken en merk aan mijn lichaam dat het veel moet inleveren om zoveel op mijn knieën te zitten. Toch werken we zonder te klagen door want hoewel het even wennen is om aan deze muur te werken is het ook een verademing. Mijn vorige muur was veel kleiner en had veel meer maatwerk nodig als deze muur. Dit is een 'immer geradeaus' muur en ik mag lekker veel steentjes leggen voordat ik aan een van de maatstukjes uit kom. Ondanks dat het weer even wennen is, ga ik erg lekker en ik moet niet vergeten om me aan de regels van wildverband te houden. Die verdomde tussenkopjes ook he... Voordat ik het door heb ben ik meer dan 5 stenen verder en ben ik zo'n kopje vergeten te plaatsen... Dju, dan maar een kopje plaatsen op 6 stenen. Ik kijk Kevin vragend aan en die lacht alleen maar en zegt dat het niet uit maakt. Hij neemt me mee naar de linkergevel en laat me kijken naar 'zijn' stuk. "Valt het je op wanneer ik wel of geen tussenkopje heb geplaatst?" vraagt hij me, maar hoe goed ik ook kijk, ik zie het niet. Het geheel gaat in elkaar op en ik kan niets anders dan beamen dat het niet op valt. "Goedzo", zegt hij, "dan valt mijn whoepsie ook niet op" en lachend loopt hij weg.

Whoepsie?? Nu ben ik nieuwsgierig en ik neem nog eens de tijd om goed naar de muur te kijken. Ik zie het echt niet, kan er geen foutje uit halen. Zelfs wanneer hij me zegt dat hij 'ergens' een stuk van 8 stenen heeft geplaatst zonder tussenkop kan ik hem niet vinden en zelfs hij moet even goed kijken waar het ook alweer precies was.

Ik ben een stuk zekerder nu en kan mijn 'fout' naast me neerleggen. Er gaan vast nog wel meer dingen fout gaan komende maanden :P

De rest van de week werken we in de hitte door aan ons muurtje. We beginnen de dagen met het klaarzetten van nieuwe blokken zodat we er tijdens het werken gemakkelijker bij kunnen. Kevin heeft samen met zijn broers een soort 'tafels' gemaakt van pakken isolatie waar de stenen opstaan en ik hoef ze nu alleen maar opstapelen. Het is nog een heel werkje want stiekem gaan er erg veel stenen in een kruiwagen. Ik mag ze ook niet zomaar inladen want al onze stenen (er staan nu in totaal zo'n 20 paletten) moeten nog gemixt worden om geen kleurverspringing te krijgen in je muur. Ik mag dus niet zomaar een pallet af beginnen stapelen maar moet van elke pallet een aantal stenen pakken, deze mixen in mijn kruiwagen en dan pas mogen ze naar de tafels gebracht worden.

Wanneer ik alle tafels gevuld heb laad ik nog een kruiwagen vol met gemixte stenen en begin ik met het zagen van stukjes. Gedurende de dag hebben we veel halve en 3/4 stenen nodig en dus maak ik die altijd heel veel. Terwijl ik de stenen klaar maak zorgt Kevin ervoor dat er een portie nieuwe lijm wordt gemaakt en dat alles klaar staat voor een nieuwe dag. Metserskoorden worden goed gezet, alles wordt nog een keer nagemeten of er geen afwijkingen zijn en al het materiaal wordt klaar gelegd. Daarna is het werken, werken, werken en nog meer werken. De muziek speelt, de kinderen spelen op straat, de krekels en de sprinkhanen doen hun ding op de achtergrond en zorgen voor de natuurgeluiden uit de tuin en elke dag horen we het roepen van de haviken die boven de bossen op zoek zijn naar voedsel.

Ik voel me oprecht rijk dat we dit stukje grond hebben kunnen bemachtigen.

Ik heb van jongs af aan altijd in de natuur kunnen opgroeien en ben dankbaar dat ik nu ook 'in de natuur' mag gaan wonen. In het groen met bomen en dieren om me heen en toch op loopafstand van alles wat we ooit nodig hebben in hartje Houthalen.

In de avonden komt Brent ons na zijn werk nog helpen en we hebben er de vaart lekker inzitten. Kevin is aan het bijhouden hoeveel stenen we ongeveer op een dag verzetten want er is ons gevraagd wanneer we de hellingschape op het dak willen laten uitvoeren en daarvoor moet er enigzinds een planning gemaakt worden. Ondanks dat we enorm hard werken weten we allebei dat we eind augustus niet meer gaan halen. Waar ik het daar in het begin heel moeilijk mee had (planning die veranderen kunnen redelijk snel zorgen voor error in mijn hoofd) kan ik nu niet anders dan me daarbij neerleggen. We kunnen nu eenmaal niet harder gaan dan dit en we kunnen ook niet anders dan beamen dat we allebei 200% inzet tonen. We zijn hier elke dag, werken elk vrij uurtje en werken ook allebei goed door. Het gaat nu eenmaal niet harder dan dit, accepteren en doorgaan. Op het tempo wat we nu aanhouden verleggen we ongeveer 350-400 (een metselaar legt er ongeveer 800-900 op een dag weg :o hoedan!? :o ) stenen op een dag en zouden we eind september klaar zijn met de gevel. En hoewel dat even steekt is het prima, dan maken we vanaf daar weer een verdere planning :)

Wanneer het weekend komt wordt ons werk onzekerder. De weersvoorspellingen zijn niet zo goed en het zal heel erg afhangen van of het wel of niet gaat regenen of we veel kunnen werken of niet. Op vrijdag is het weer niet slecht. Het is bewolkter als de voorgaande dagen maar de temperatuur is goed en er is geen regen geweest. We hebben dan ook de hele dag lekker kunnen doorwerken.

Omdat het bewolkt is geweest heb ik mezelf niet ingesmeerd met zonnebrandcrème en daar blijk ik 's avonds toch spijt van te hebben. Ik voel het nog niet zo hard maar ik zie dat ik verbrand ben. Mijn hele rug en schouders tonen rood en mijn nek voelt warm aan.. Ik had me beter ingesmeerd... Toch daagt het nog niet hoe erg het is aangezien ik nog niet veel last heb.

Wanneer ik op zaterdag wakker wordt merk ik dat ik toch erger verbrand ben dan ik dacht. Ik zie nog altijd niet meer dan een rode rug maar élke beweging doet me pijn. De lakens van het bed schuren over mijn huid en ook de aanraking van Kevin of zelfs mijn t-shirt voelen alles behalve prettig. Ik besluit om me vandaag maar netjes in te smeren ondanks dat het weer nog altijd bewolkt is.

Terwijl ik Kevin afzet op de bouw rijd ik door naar de winkel van VanCranenbroek. Ik had nog wat werkbroeken te groot ingekocht en die moesten omgeruild worden en er stond een leuke bosmaaier in de aanbieding. Aangezien we toch echt iets aan ons oerwoud moeten gaan doen besloten we die maar eentje aan te schaffen aangezien een grasmaaier nog niet echt een optie is op ons ruige landschap.

Na de winkel voeg ik me toe bij Kevin en kunnen we weer gaan lijmen. Hij heeft ondertussen alle voorbereidingen al gedaan en is zelfs al aan de eerste rij begonnen. We hebben er weer lekker de vaart in zitten en ook vandaag zijn de weersgoden ons goedgezind. We hebben slechts 1x 10 minuutjes moeten schuilen maar de rest van de dag hebben we ons gelukkig mogen prijzen met een normale bewolkte dag.

En dat is maar goed ook... Gedurende de dag krijg ik meer en meer pijn aan mijn rug. Mijn hele bovenlichaam voelt alsof het in brand staat en ik heb er oprecht veel last van. Het voelt alsof de blaren op mijn rug staan en wanneer Kevin komt kijken merkt hij inderdaad op dat er blaasjes op mijn rug staan.. Great.. De meest bewolkte dag van de week en Cathy verbrand.. En nog flink ook. Ik zorg dat ik de rest van de dag in de schaduw blijf staan aangezien de warmte van de zon me onwel maakt en geniet af en toe van het windje wat op komt zetten.

Halverwege de dag heb ik het even helemaal gehad. We werken al de hele week onwijs hard, we slapen een pak minder dan normaal, eten veel minder gezond als normaal en in combinatie met mijn pijn en mijn streven naar perfectie (wat immers echt onmogelijk is met deze steen) heb ik er even helemaal genoeg van wanneer het me niet meer lukt om alles netjes te krijgen.

Ik krijg mijn voegen niet netjes even groot, mijn stenen zakken sneller weg dan normaal, ik kom niet netjes uit met mijn stenen en mijn lijm is ofwel te dik, of wel veel te dun waardoor ik zowat elke steen 10x moet nakijken of hij wel goed ligt. Als Kevin dan komt kijken naar mijn werk en me dan ook nog wijst op mijn foutjes kan de hele gevel me gestolen worden en loop ik weg. Eventjes wordt alles me teveel en ik trek me terug om een nieuwe portie lijm te maken. Stoppen is immers geen optie :) Maar even een portie flink balen mag best wel toch?

De rest van de dag werken we in stilte, Kevin durft me denk ik niet meer aan te spreken vandaag haha :P en we besluiten dat vandaag een goede dag is om eerder te stoppen met werken. We zouden deze portie lijm afwerken en dan een vervroegd 'lui' avondje inzetten maar helaas gebeurd er wat er altijd gebeurd bij ons... We zien veel te veel werk, willen nog 'even dit' en 'even dat' doen en tegen de tijd dat we naar huis gaan is het alweer 19:30. Nog niet gelukt om vroeger te stoppen.

Gelukkig ben ik alweer een beetje over mijn boze bui heen en vind ik het niet erg meer om mijn dag af te maken. Ik compenseer thuis wel een klein beetje tijd door de afwas of de was vandaag een keer niet te doen ;)

Zondagochtend gaat de wekker zoals gewoonlijk om 7:00 voor de eerste keer af maar we drukken hem, zoals gewoonlijk, uit. De radio blijft op de achtergrond spelen zodat we rustig kunnen wennen aan weer een nieuwe dag en wanneer ik langzaam maar zeker meer leven in mijn lichaam krijg hoor ik op de raam regendruppels tikken. Het regent! En mijn ogen schieten gelijk een stukje verder open. Het eerste gevoel wat me overheerst is vreugde. Yes! een ochtendje rustig aan kunnen doen! Verplichte rust! Het tweede gevoel wat me overvalt is nervositeit. Shit... Wat als het de hele dag regent? Hoeveel werk moeten we wel niet laten liggen daardoor? En zouden we niet alsnog gewoon gaan werken? We kunnen toch tussen de buien door werken? Is de rust het waard om zo'n grote achterstand op te lopen?

Met die vragen in mijn hoofd rol ik me op mijn buik, pak ik mijn gsm van het nachtkastje af en bekijk ik de buienradar. Deze laat zien dat er slechts lichte druppeltjes vallen tot een uur of 10 en daarna zou het opklaren en droog worden. Prima tussenweg :) Wij mogen nog even lekker op het gemak wakker worden en we kunnen alsnog een hele dag werken. Dubbel winst :) En wanneer we beide goed wakker zijn en de meeste dikke druppels zijn getransformeerd naar minder kleinere druppeltjes besluiten we ons klaar te maken voor weeral een nieuwe dag op de bouw. Weeral een dag werken aan onze toekomst :)