Blog 18: vakantieblog deel 1

Zaterdag 25 juli

Vakantieblog deel 1

We zitten alweer in de 2e week van ons verlof... De tijd gaat snel, veel te snel en ik begin langzaam te beseffen dat we onze doelstelling niet gaan halen.

Vind ik dat jammer? Ja, tuurlijk. Maar treuren doe ik er niet meer om. Waar ik in het begin heel veel schrik had voor deze deadline kan ik dat nu een heel stuk beter loslaten. We werken enorm hard, maken veel uren op de bouw en zetten ons allerbeste beentje voor. We doen er alles aan wat we kunnen om zo snel mogelijk de gevelsteen recht te trekken en daarvoor alleen al ben ik zo enorm trots op ons.

Met de snelheid die we nu maken hopen we om half september de gevel tot aan raamhoogte te hebben en vanaf daar kunnen we rustig gaan afwerken. Dan is het aan de raamspecialist hoe snel ze onze ramen erin kunnen hebben :)

Zoals in mijn laatste blog beschreven zetten we in het weekend van 11 juli samen met papa en Carla de eerste stenen op de bouw. Vanaf daar is het uren maken. Op maandag 13 juli rijd ik in de ochtend eerst naar Wijckmans voor de spouwankers die ze vrijdag niet op voorraad hadden. Ze hadden met de levering spouwankers geleverd maar omdat wij lijmen en niet metselen zouden we eigenlijk een dunnere versie moeten hebben, zogenaamde dunbed slagspouwankers, zodat deze de stenen niet omhoog zouden duwen.

Maandagochtend kreeg ik dan telefoon dat ze binnen waren en omdat we ze toch nodig gingen hebben deze week ben ik ze gelijk gaan ophalen.

De hele week staat in het teken van lijmen. Heel veel lijmen. We werken, met de muziek op de achtergrond, voornamelijk alleen omdat Kevin aan de linkerkant van het huis staat en ik nog altijd bezig ben met mijn prutshoekje.

Maar ergens werkt het wel prettig. Ik kan de onverdeelde aandacht op het moment goed gebruiken want ik merk dat ik het soms nog erg lastig vind. Ondanks dat ik er steeds handiger in word ben ik enorm perfectionistisch en kan ik er heel slecht tegen als ik iets niet 100% goed kan uitvoeren.

Omdat dit iets nieuws is ben ik er natuurlijk nog helemaal niet goed in en ik kan mezelf heel slecht geruststellen als ik merk dat ik foutjes maak. Ik tik mezelf continue op de vingers en raak snel gefrustreerd op mezelf. Af en toe heb ik dan echt een Kevin nodig die me even met beide benen op de grond zet en me laat zien dat het geheel er echt wel heel erg goed uit ziet. Zeker voor een onprofessioneel team zoals ons :)

Hij heeft ook gelijk ook.. Alle foutjes die ik, denk te, zie(n), zijn volledig weg wanneer ik van op afstand kijk. Ineens is de muur een groot geheel en valt die ene grotere voeg helemaal niet meer op. En mijn steen die eigenlijk iets hoger had moeten liggen? Ik kan hem al niet eens meer vinden.

Ondanks dat ik het nog altijd moeilijk vindt om mijn fouten te accepteren ga ik stug verder. We moeten door, er is nu eenmaal geen tijd om op alle slakken zout te leggen en van fouten leren we zeggen ze toch?!

We werken verder en we worden met de dag steeds een beetje sneller. Op woensdag is het weer helaas niet zo heel goed en moeten we zelfs om 18u de handdoek in de ring gooien omdat we beide tot op ons ondergoed nat zijn geregend. Dit werkt niet fijn en het is nog eens niet praktisch ook want de lijm mag eigenlijk niet in de regen staan. Het extra water zorgt ervoor dat de lijm dunner wordt waardoor de stenen makkelijker naar onderen zakken tijdens het leggen. En dus moeten we toegeven en ruimen we alles in de stromende regen op.

Ik merk aan Kevin, en aan mezelf, dat zulke momenten er op zo'n dag echt teveel aan kunnen zijn. We werken natuurlijk lange dagen want we zijn gemiddeld tussen 8:30 en 10:00 op de bouw en we vertrekken 's avonds pas weer rond 19:30-20:30.

Het weer kan dus behoorlijk van invloed zijn op ons energielevel en dus ons humeur. Hoewel we niet gaan klagen over het weer (we hebben natuurlijk pas 1 dag een uurtje regen gehad) is werken met 25+ graden behoorlijk intensief. De zon op je lichaam en zeker in de reflectie van de isolatie is killling en het zuigt snel alle energie uit je lichaam. Wanneer het weer dan ineens zo omslaat is het net de druppel op de hete plaat en dat zorgt ervoor dat we beide behoefte hebben aan een goede douche, een bord eten en vooral kunnen bijtanken voor de volgende dagen.

Op donderdag en vrijdag moet ik gewoon werken maar Kevin krijgt gelukkig hulp van Carla en Brent. Dat is maar goed ook want ik mag mezelf helaas gelukkig prijzen met een flinke migraine aanval op donderdag avond en ik ben blij wanneer ik door Kevin naar huis gestuurd wordt (ik was braaf nog naar de bouw gegaan na mijn werk :P ) en in een donkere kamer kan bijtanken. Blijkbaar had ik deze rust echt nodig want op vrijdag is het nog niet weg en slaap ik na het werk weer een uur of 2,5 bij..

Ik voel me schuldig naar Kevin toe dat ik niet op de bouw kan zijn maar hij verzekerd me ervan dat ik beter even kan opladen. Ik moet immers dadelijk nog 2 weken aan een stuk werken en dan kunnen we beter maar fit zijn. En dus tank ik donderdag en vrijdag bij en ben ik zaterdag klaar om te gaan knallen :) We hebben een achterstand in te halen! ;)